De Verdwenen Karavaan
Ik sliep in 't diepe duister, in 't midden van de nacht
Stond iemand in m'n kamer en zei 'je wordt verwacht'
De karavaan staat klaar, kom op en kleed je gauw
We staan op jou te wachten, ja d'er is nog plaats voor jou
En toen ik uit m'n huis ging zag ik een groepje staan
Herkende hun gezichten en wist nog ieders naam
Het waren oude vrienden die ik nooit meer had ontmoet
En ook m'n jeugdvriendinnen stonden wachtend op de stoep
Iemand gaf een teken en wij vertrokken toen
De vrieslucht sneed bijtend door m'n jas van licht katoen
Geen mens was in de straten, er klonk nergens geluid
Witte vlokken vielen, veegden onze sporen uit
En weldra lag de stad al heel ver achter ons
We liepen zwijgend verder langs stilstaande wagons
En verder langs de velden trok de karavaan
De wijzers op de toren bleven onveranderd staan
Een kind dat niet kon slapen heeft ons die nacht gezien
En hoe op onze schouders de sneeuw zacht nederviel
En hoe m'n jeugdvriendinnen als zusters dicht bijeen
M'n liefdesbrieven lazen, lieten vallen in de sneeuw
Ik keek naar hun gezichten, bekeek ze van dichtbij
Ze leken zacht en rustig, glimlachten tegen mij
Geen droefheid, geen vermoeidheid, de kou deerde hen niet
Ze liepen zonder aarzelen naar een onbekend gebied
En plotseling werd ik angstig, al wist ik niet waarom
En net toen ik wou vragen of ik bij hen blijven kon
Lieten ze me achter, verdwenen één na één
Er werd geen woord gesproken, maar iemand knikte zacht van neen
M'n liefste kwam mij wekken, ze zei 'je sliep zo diep'
Ik wou m'n droom vertellen, ik vond de woorden niet
Ik vouwde m'n handen voor m'n gelaat
En weende zacht en bitter, om de verdwenen karavaan
A Caravana Perdida
Eu dormia no escuro profundo, no meio da noite
Alguém estava no meu quarto e disse 'você é esperado'
A caravana está pronta, levanta e se veste logo
Estamos te esperando, sim, ainda tem lugar pra você
E quando saí de casa, vi um grupo parado
Reconheci seus rostos e sabia o nome de cada um
Eram velhos amigos que eu nunca mais encontrei
E também minhas amigas de infância estavam esperando na calçada
Alguém fez um sinal e partimos então
O ar gelado cortava meu casaco de algodão leve
Não havia ninguém nas ruas, não se ouvia som algum
Flocos brancos caíam, apagando nossas pegadas
E logo a cidade ficou bem longe de nós
Seguimos em silêncio ao lado de vagões parados
E mais adiante pelos campos, a caravana seguia
Os ponteiros da torre permaneciam parados
Uma criança que não conseguia dormir nos viu naquela noite
E como a neve caía suavemente sobre nossos ombros
E como minhas amigas de infância, como irmãs, bem próximas
Liam minhas cartas de amor, deixando-as cair na neve
Eu olhei para seus rostos, observei de perto
Pareciam suaves e tranquilos, sorriam para mim
Sem tristeza, sem cansaço, o frio não as incomodava
Caminhavam sem hesitar para uma terra desconhecida
E de repente fiquei ansioso, sem saber o porquê
E bem quando eu queria perguntar se podia ficar com elas
Elas me deixaram para trás, desaparecendo uma a uma
Nenhuma palavra foi dita, mas alguém balançou a cabeça em negativa
Minha amada veio me acordar, disse 'você dormia tão profundo'
Quis contar meu sonho, mas não encontrei as palavras
Juntei minhas mãos diante do meu rosto
E chorei suave e amargamente, pela caravana perdida