E.G.E. De Vos
Emilie en Miel de Vos zijn 's morgens niet te spreken
Ze draaien zich bij 't haangekraai nog 's om onder hun deken
Ze zijn al heel hun leven met de kippen moeten opstaan
Maar nu beslissen zij eens zelf wanneer ze hun ogen opslaan
Het rechterbeen het eerst uit bed, dit moet je niet vergeten
Ze zijn volstrekt niet bijgelovig, maar je kunt nooit weten
'n Koffie als aperitief en dan rustig ontbeten
Je zult het zien: 't wordt weer 'n dag om lekker op te eten
Emilie kan andermaal haar geldbeugel niet vinden
Ze bidt tot Sint-Antonius, een van haar beste vrienden:
"Sint-Antonius, vuile dief, geef mijn dingen weeromme"
En op de slag beschikt ze weer over haar eigendommen
Terwijl Emiel het koertje wit, trekt Emilie op aankoop
Zo kan het gebeuren dat ze tegen iemand aanloopt
En komt ze met haar buit pas dan veilig op de basis
Als heel de witklus kalm-aan drie keer overgedaan is
Ze zijn nu vijftig jaar getrouwd, ze gaan 'n feestje bouwen
Het huis is veel te klein om alle vrienden in te stouwen
De kinderen rollen over 't bed, ze zijn in alle staten
Het tuig weet best dat hier zowat alles is toegelaten
Miel, die nog geen tachtig is, voelt zich wel eens tachtig
Kart hij naar de naaldenprikker en hij is weer prachtig
Knoopt zijn vishaak aan de lijn zonder eens te beven
Emilie en Miel de Vos, ze zullen eeuwig leven!
E.G.E. De Vos
Emilie e Miel de Vos de manhã não estão pra conversa
Se viram debaixo do cobertor quando o galo canta a primeira
A vida inteira acordando com as galinhas, que rotina
Mas agora decidiram quando vão abrir os olhos, que adrenalina
Primeiro o pé direito pra fora da cama, não esquece não
Eles não são supersticiosos, mas vai que dá confusão
Um café como aperitivo e depois um café da manhã tranquilo
Você vai ver: vai ser mais um dia pra comer bem, que delícia
Emilie não consegue achar a carteira de novo
Ela reza pra Santo Antônio, um dos seus melhores amigos:
"Santo Antônio, ladrão safado, devolve minhas coisas já"
E na hora ela recupera tudo que era seu, que bom, uhu!
Enquanto Emiel pinta o quintal de branco, Emilie vai às compras
E assim acontece dela esbarrar em alguém, que surpresa!
E só chega em casa com suas compras quando tudo está calmo
Depois de fazer a pintura branca três vezes, que trabalho!
Agora estão casados há cinquenta anos, vão fazer uma festa
A casa é pequena demais pra caber todos os amigos, que festa!
As crianças rolam na cama, estão em todas as emoções
A criançada sabe que aqui tudo é permitido, que diversão!
Miel, que ainda não tem oitenta, às vezes se sente assim
Ele vai pro médico e sai se sentindo um garotão, enfim
Amarra o anzol na linha sem tremer, que firmeza
Emilie e Miel de Vos, eles vão viver pra sempre, com certeza!