Ajatusten Valtaväylä
Kuu valollaan tienpiennarta valaisee,
mä ajan vaan ja yö varkain tummenee.
Vaan kotiin päin, en matkaani vielä tee,
mut' mietteissäin talo hiljaa huokaisee
Taas havahdun, valot kaupungin lähenee,
ei aikaa kun auton vauhti hiljenee.
Vaan päädy ei, tähän kaupunkiin matkamies.
Työ miestä vei, sen jo jokainen kai ties.
Ajatusten valtaväylä kiitää kotiin päin:
Kuinka siellä menee, koska viimeksi sen näin.
Ajatusten valtaväylä kiitää kotiin päin:
Minut luokseen kutsuu, oven avaa tervehtien.
Taas savukkeen hehku peilissä kiiltelee
ja hiljalleen matka taittuu, etenee.
Taas aikanaan valo uuden loiston saa,
kai seuraavaan kylään täytyy lopettaa.
Ajatusten valtaväylä kiitää kotiin päin:
Kuinka siellä menee, koska viimeksi sen näin.
Ajatusten valtaväylä kiitää kotiin päin:
Minut luokseen kutsuu, oven avaa tervehtien.
Ajatusten valtaväylä kiitää kotiin päin:
Kuinka siellä menee, koska viimeksi sen näin.
Ajatusten valtaväylä kiitää kotiin päin:
Minut luokseen kutsuu, oven avaa tervehtien
A Via Láctea dos Pensamentos
A lua ilumina a beira da estrada,
Eu só sigo em frente e a noite escurece sem pressa.
Mas pra casa, ainda não é hora de voltar,
Mas na minha mente a casa suspira em silêncio.
De novo eu acordo, as luzes da cidade se aproximam,
Não há tempo, o carro vai diminuindo a velocidade.
Mas não é o fim, viajante nesta cidade.
O trabalho do homem o levou, isso todo mundo já sabia.
A via láctea dos pensamentos corre pra casa:
Como será que estão, desde a última vez que vi.
A via láctea dos pensamentos corre pra casa:
Me chama pra perto, abre a porta me recebendo.
De novo a brasa do cigarro brilha no espelho
E lentamente a viagem avança, prossegue.
Mais uma vez, a luz vai brilhar de novo,
Acho que na próxima cidade preciso parar.
A via láctea dos pensamentos corre pra casa:
Como será que estão, desde a última vez que vi.
A via láctea dos pensamentos corre pra casa:
Me chama pra perto, abre a porta me recebendo.
A via láctea dos pensamentos corre pra casa:
Como será que estão, desde a última vez que vi.
A via láctea dos pensamentos corre pra casa:
Me chama pra perto, abre a porta me recebendo.