Hendrik en ik
Oh, ik zal die avond nooit vergeten
Ik zat naast hem in de gouden koets
Ik bekeek hem en ik gaf mij over
Aan het bedwelmende aroma van pomade en aan koperpoets
Een zoete hoorn des overvloeds
En zestien paarden draafden door het donker
IJllings schoot de wereld ons voorbij
Alle lichten doofden, maar de sterren straalden
Voor de prins en mij
Voor de prins en mij
"Weet je al," vroeg hij, "waar ik je heenbreng
Ik heb in de duinen een kasteel
Helemaal van mij, mijn eh... vrouw denkt
Dat ik daar af en toe ga jagen en wat met mijn bibelootje speel
Het scheelt in feite niet zo veel"
Intussen reed de koets over de slotbrug
Bij de grote poort stond een lakei
Een lakei die boog als het befaamde knipmes
Voor de prins en mij
Voor de prins en mij
"Majesteit," vroeg ik, "of is 't Sire
Moet het Zijne Hoogheid zijn, misschien?"
"Nee", sprak hij eenvoudig, "zeg maar Hendrik
Of Zijne Hoogheid straks tevoorschijn komt dat kunnen we altijd nog zien
Maar laat ons eerst wat eten, Fien"
Er stond daar een compleet gedekte tafel
Kaviaar en paling in gelei
En een rond tableau met zeker honderd oesters
Voor mijn prins en mij
Voor mijn prins en mij
Hendrik toonde mij zijn oude wapens
Erfgoed van zijn achterneef uit Kleef
"En", sprak hij, "ik heb een blanke sabel
Ach, sta mij toe dat ik met dat ding eens een kleine demonstratie geef"
En Hendrik was meteen op dreef
Strategisch plaatste hij zijn eerste uitval
Duidelijk touche! En van dichtbij
En het werd een nacht van militante charges
Voor mijn prins en mij
Voor mijn prins en mij
Veel te vroeg begroette ons de morgen
Zonlicht dwaalde door het ledikant
Hendrik sprak: "Hoe kan ik je belonen
Zeg me wat ik voor je doen kan, Fien, wat lijkt je van de adelstand?"
Ik wees zijn aanbod van de hand
Ik zei: "Ik moet nu gaan", hij riep een rijtuig
Snikkend trok hij mij aan zijn livrei
En een klein orkest op het kasteelplein speelde
(Auf wiederseh'n, auf wiederseh'n)
Voor de prins en mij
Voor de prins en mij
Hendrik e eu
Oh, eu nunca vou esquecer aquela noite
Eu estava ao lado dele na carruagem dourada
Eu o olhei e me entreguei
Ao aroma envolvente de pomada e de brilho de cobre
Uma doce corneta da abundância
E dezesseis cavalos galopavam na escuridão
Apressadamente, o mundo passou por nós
Todas as luzes se apagaram, mas as estrelas brilhavam
Para o príncipe e para mim
Para o príncipe e para mim
"Você já sabe", ele perguntou, "para onde estou te levando?
Eu tenho um castelo nas dunas
Todo meu, minha eh... esposa pensa
Que eu vou lá de vez em quando caçar e brincar com meu bibelô
Na verdade, não muda muito"
Enquanto isso, a carruagem atravessava a ponte do castelo
Na grande porta estava um criado
Um criado que se curvava como a famosa faca de cortar
Para o príncipe e para mim
Para o príncipe e para mim
"Majestade", eu perguntei, "ou é Senhor
Deveria ser Sua Alteza, talvez?"
"Não", ele falou simplesmente, "pode me chamar de Hendrik
Se Sua Alteza aparecer, a gente vê depois
Mas primeiro vamos comer, Fien"
Havia uma mesa completamente posta
Caviar e enguia em geléia
E um prato redondo com pelo menos cem ostras
Para meu príncipe e para mim
Para meu príncipe e para mim
Hendrik me mostrou suas antigas armas
Herança de seu primo de Kleve
"E", ele disse, "eu tenho uma espada brilhante
Ah, me deixe fazer uma pequena demonstração com isso"
E Hendrik logo se empolgou
Ele posicionou sua primeira investida
Claramente um toque! E de perto
E foi uma noite de charges militantes
Para meu príncipe e para mim
Para meu príncipe e para mim
Muito cedo, a manhã nos cumprimentou
A luz do sol vagava pelo leito
Hendrik falou: "Como posso te recompensar?
Diga-me o que posso fazer por você, Fien, o que acha da nobreza?"
Eu recusei sua oferta
Eu disse: "Preciso ir agora", ele chamou uma carruagem
Chorando, ele me puxou pela sua livraria
E uma pequena orquestra na praça do castelo tocava
(Adeus, adeus)
Para o príncipe e para mim
Para o príncipe e para mim