Het interview
De journaliste stond voor de deur om klokslag twee
Zoals was afgesproken door de telefoon
Hij was heel vriendelijk en aardig en gewoon
En niet veel ouder dan zijzelf, dus dat viel wel mee
Het was haar eerste interview
En het ontbrak haar nog aan moed
Ze dacht voortdurend: Wat ik doe
Is dat nou werkelijk goed?
Ik ben nog vrees'lijk onbelangrijk, dus waarom?
Maar ja, dat zeg je niet natuurlijk, dat is stom
Ze had twee liedjes mogen zingen voor de Tros
En nu een singeltje misschien bij Phonogram
De journalist vroeg hoe het allemaal zo kwam
En ze was stroef, maar na een tijdje kwam ze los
Hij had mooi haar, zo halflang
En hij was erg geint'resseerd
Ze was al heel gauw niet meer bang
Dat ze iets gek zei of verkeerd
Vlot gaf ze antwoord op de dingen die hij vroeg
En tegen vieren ging hij weg, hij wist genoeg
Toen kwam de dag: het interview stond in het blad
Er was een foto bij, die was beslist niet slecht
Ook stond er ongeveer wel wat ze had gezegd
En toch was er iets mee, al wist ze zelf niet wat
Ze dacht: het ligt misschien aan mij
Dat ik niet jubel van geluk
Temeer daar haar familie zei:
Kind, wat is dat een prachtig stuk
Jouw carriere is gemaakt, je bent beroemd
En dat gevoel in haar bleef vaag, en onbenoemd
Maar niet zo lang, toen zei een kennis heel begaan:
"Zeg, wat een smerig interview, je staat voor schut
Die vent beschrijft je als een levensgrote trut
Nou meid, dat ben je niet, dus trek het je niet aan"
Maar ach, helaas, dat deed ze wel
En ook al ging ze heus niet dood
Ze leefde weken in een hel
En nimmer zong ze meer een noot
Dat was niet erg misschien, het was geen groot talent
En of ze ooit iets had bereikt blijft onbekend
Ze had zich oov'rigens in een ding niet vergist:
De journalist die haar portret getekend had
Was inderdaad een lieve jongen, ja, een schat
Maar boven alles een uitstekend journalist
Al had hij dus succes genoeg
Het deed hem toch oprecht plezier
Toen een collega in de kroeg
Tegen hem zei, bij een glas bier:
"Ik heb gelachen, wat een geinig vraaggesprek"
En ja, dat was het ook, het was ontzettend gek
A Entrevista
A jornalista estava na porta às duas em ponto
Como tinha sido combinado pelo telefone
Ele era muito simpático, legal e tranquilo
E não era muito mais velho que ela, então foi tranquilo
Era sua primeira entrevista
E ela ainda estava sem coragem
Pensava o tempo todo: O que eu faço
Isso realmente está certo?
Eu sou tão insignificante, então por que?
Mas é, você não diz isso, claro, isso é ridículo
Ela tinha o direito de cantar duas músicas para a Tros
E agora talvez um single na Phonogram
O jornalista perguntou como tudo aconteceu
E ela estava meio travada, mas depois de um tempo se soltou
Ele tinha um cabelo bonito, meio longo
E ele estava bem interessado
Logo ela não estava mais com medo
De dizer algo estranho ou errado
Ela respondeu rápido as coisas que ele perguntava
E perto das quatro ele foi embora, ele sabia o suficiente
Então chegou o dia: a entrevista saiu na revista
Havia uma foto, que não estava nada mal
Também tinha mais ou menos o que ela tinha dito
E mesmo assim tinha algo, embora ela não soubesse o que
Ela pensou: talvez seja culpa minha
Que eu não estou pulando de felicidade
Ainda mais porque sua família disse:
Filha, que texto lindo
Sua carreira está feita, você é famosa
E essa sensação dentro dela continuava vaga e indefinida
Mas não por muito tempo, então um conhecido disse preocupado:
"Olha, que entrevista horrível, você ficou em maus lençóis
Esse cara te descreveu como uma idiota gigante
Mas garota, você não é isso, então não se importe"
Mas ah, infelizmente, ela se importou
E mesmo que ela não estivesse morrendo
Ela viveu semanas em um inferno
E nunca mais cantou uma nota
Talvez não fosse tão grave, não era um grande talento
E se ela algum dia conseguiu algo permanece desconhecido
Ela não se enganou em uma coisa:
O jornalista que fez seu retrato
Era de fato um cara legal, sim, um amor
Mas acima de tudo, um excelente jornalista
Embora ele tivesse sucesso suficiente
Isso realmente o deixava feliz
Quando um colega no bar
Disse para ele, com um copo de cerveja:
"Eu ri, que entrevista divertida"
E sim, foi isso, foi extremamente engraçado.