Je laat ze echt niet in de steek
Je laat ze echt niet in de steek
Zo een of twee keer in de week
Ga je geregeld naar ze toe
De laatste tijd wat minder vaak
Maar dat is een normale zaak
Het is per slot een heel gedoe
Je hebt je werk en je gezin
Je ouders zien dat zelf wel in
Ze zijn de laatsten om te klagen
En ze zijn kinderlijk verrukt
Als het je eind'lijk weer eens lukt
Zo een keer in de veertien dagen
Dan zit je bij ze in je stoel
Met dat vervloekte schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden
Nadat er eerst, naar het behoort
Naar de gezondheid enzovoort
Omstandig is geinformeerd
Komt er meer gloed in het gesprek
Aan stof natuurlijk geen gebrek
Er is weer heel wat gepasseerd
Ze waren naar een huw'lijksfeest
Was jij er ook maar bij geweest
Het was een dagje om te stelen
De bruid in 't lang, en prachtig weer
En ze vertellen nog veel meer
Wat je niet ene moer kan schelen
Maar je hebt tact, dat scheelt een boel
En bovendien dat schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden
Jouw aandacht is gesimuleerd
Maar zij zijn echt geint'resseerd
In hoe je zo je leven vult
En je bericht ze mondjesmaat
Over hetgeen je doet en laat
Het vergt wel veel van je geduld
Precies zoals-ie vroeger dee
Slurpt pa luidruchtig van zijn thee
Een tic die hem is ingeschapen
Maar ach, de opgewonden griet
Die zich zo vrees'lijk daaraan stiet
Die is nu zacht en kalm ontslapen
Je geeft ze nooit meer een groot smoel
Want je hebt nu dat schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden
Je kijkt die vreemde mensen aan
Ze hebben heus hun best gedaan
Ze deden, wat je noemt, hun plicht
En straks verteren ze tot stof
Mijn God, wat is het leven tof
Wat is het enig ingericht
Want zelf bedoel je het ook goed
Je toon is nu zo honingzoet
Dat het niet langer valt te dragen
En 't afscheid komt al taam'lijk gauw
Eigenlijk vlugger dan je wou
't Zit er weer op voor veertien dagen
Dan is er, zonder zin of doel
Weer dat schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden
Você realmente não os abandona
Você realmente não os abandona
Uma ou duas vezes na semana
Você vai visitá-los com frequência
Ultimamente, um pouco menos
Mas isso é normal, né?
No fim das contas, dá um trabalho danado
Você tem seu trabalho e sua família
Seus pais percebem isso
Eles são os últimos a reclamar
E ficam super felizes
Quando você finalmente consegue
Uma vez a cada quinzena
Então você se senta na cadeira
Com aquela maldita culpa
Porque a briga já acabou
E eles sofreram a derrota
Depois de primeiro, como se deve
Sobre saúde e afins
Informações detalhadas
A conversa ganha mais vida
Claro que não falta assunto
Muita coisa aconteceu
Eles foram a um casamento
Se você tivesse ido também
Foi um dia para se lembrar
A noiva linda, e um dia ensolarado
E eles contam muito mais
Que você não dá a mínima
Mas você tem jeito, isso ajuda
E além disso, aquela culpa
Porque a briga já acabou
E eles sofreram a derrota
Sua atenção é forçada
Mas eles estão realmente interessados
Em como você preenche sua vida
E você vai contando aos poucos
Sobre o que faz e o que não faz
Isso exige muita paciência
Exatamente como ele fazia antes
O pai sorve barulhento seu chá
Um tique que ele adquiriu
Mas ah, a garota animada
Que se importava tanto com isso
Agora está tranquila e em paz
Você nunca mais vai abrir a boca
Porque agora você tem essa culpa
Porque a briga já acabou
E eles sofreram a derrota
Você olha para aquelas pessoas estranhas
Elas realmente se esforçaram
Fizeram, como se diz, seu dever
E logo se transformarão em pó
Meu Deus, como a vida é boa
Como tudo é bem organizado
Porque você também tem boas intenções
Seu tom agora é tão doce
Que não dá mais para suportar
E a despedida já está chegando
Na verdade, mais rápido do que você queria
Acabou de novo por quinzena
Então, sem sentido ou propósito
Vem de novo aquela culpa
Porque a briga já acabou
E eles sofreram a derrota