Juffrouw Millie van de retirade
Er was in het hart van Amsterdam
Een sjiek cafe waar iedereen kwam
Waar iedereen zich amuseerde
Van zakenlieden tot geleerden
Het ging vrolijk toe in dat cafe
Niet enkel boven, ook benee
Want daalde men twee trapjes af
Dan stond men stijf, dan stond men paf
Dan sloeg men het bedrijfje gade
Van juffrouw Millie, van juffrouw Millie
Dan sloeg men het bedrijfje gade
Van juffrouw Millie van de retirade
Trouw op haar post den ganse dag
Op haar gelaat een gulle lach
Nooit scherp of bits
Nooit nors of nukkig
Maakte ze iedereen gelukkig
Zij deed het niet voor geld of goed
Maar zij was nederig van gemoed
Een vrindelijk woord, een vlotte wiets
Voor al haar klanten had zij iets
Wanneer zij het domein betraden
Van juffrouw Millie, van juffrouw Millie
Wanneer zij het domein betraden
Van juffrouw Millie van de retirade
Soms zei een dame in het cafe
Waar blijft mijn man, waar blijft Renee
Is hij nu nog op nummer honderd
Ik ben verbaasd, ik sta verwonderd
Maar ging ze zien waar hij toch bleef
Dan bleek aldra wat hij misdreef
Zij werd niet boos, zij keek niet zuur
Maar bleef ook zelf soms nog een uur
Tesamen met de trouwe gade
Bij juffrouw Millie, bij juffrouw Millie
Tesamen met de trouwe gade
Bij juffrouw Millie van de retirade
Zij kreeg er steeds meer vrinden bij
Tot op een dag een dame zei
Mijn lieve kind, ik wil niet vitten
Maar ik zou graag een beetje zitten
Er werd een tafel bijgezet
Een stoel gemaakt van een toilet
En iedereen vergat alras
Waarvoor men daaar in feite was
Men dronk nu thee en at salade
Bij juffrouw Millie, bij juffrouw Millie
Men dronk nu thee en at salade
Bij juffrouw Millie van de retirade
Het deed wellicht de kastelein
In het begin een weinig pijn
Dat hij de bakens moest verzetten
Van zijn buffet naar zijn toiletten
Maar ach, het geld dat veel verzoet
Maakte ook tenslotte goed
Al leek zijn zaak ook nog zo leeg
Hij lachte fijntjes en hij zweeg
Want het was altijd afgeladen
Bij juffrouw Millie, bij juffrouw Millie
En hij prees God en zijn genade
Voor juffrouw Millie van de retirade
Senhorita Millie da aposentadoria
Era no coração de Amsterdã
Um café chique onde todo mundo ia
Onde todo mundo se divertia
De empresários a acadêmicos
Era uma festa naquele café
Não só em cima, mas também embaixo
Pois se descia dois degraus
A gente ficava paralisado, ficava sem palavras
Então se via o movimento
Da senhorita Millie, da senhorita Millie
Então se via o movimento
Da senhorita Millie da aposentadoria
Fiel ao seu posto o dia todo
No rosto, um sorriso largo
Nunca ríspida ou amarga
Nunca carrancuda ou mal-humorada
Fazia todo mundo feliz
Ela não fazia isso por dinheiro ou bens
Mas era humilde de coração
Uma palavra amiga, uma piada rápida
Para todos os seus clientes, ela tinha algo
Quando entravam no espaço
Da senhorita Millie, da senhorita Millie
Quando entravam no espaço
Da senhorita Millie da aposentadoria
Às vezes uma dama no café dizia
Cadê meu marido, cadê o René?
Ele ainda está no número cem?
Estou surpresa, estou admirada
Mas se ela fosse ver onde ele estava
Logo descobriria o que ele aprontava
Ela não ficava brava, não fazia cara feia
Mas às vezes ficava mais uma hora
Junto com a fiel companheira
Na senhorita Millie, na senhorita Millie
Junto com a fiel companheira
Na senhorita Millie da aposentadoria
Ela sempre ganhava mais amigos
Até que um dia uma dama disse
Meu querido, não quero reclamar
Mas eu gostaria de sentar um pouco
Uma mesa foi colocada
Uma cadeira feita de um vaso sanitário
E todo mundo logo esqueceu
Por que estavam ali de fato
Agora tomavam chá e comiam salada
Na senhorita Millie, na senhorita Millie
Agora tomavam chá e comiam salada
Na senhorita Millie da aposentadoria
Isso talvez tenha doído um pouco
No começo, no dono do lugar
Que teve que mudar as coisas
Do seu bufê para os banheiros
Mas ah, o dinheiro que alivia tudo
Acabou compensando
Mesmo que seu negócio parecesse vazio
Ele sorria sutilmente e ficava em silêncio
Pois estava sempre lotado
Na senhorita Millie, na senhorita Millie
E ele agradecia a Deus e sua graça
Pela senhorita Millie da aposentadoria