Liedje Voor Moeders
Altijd woont er wel een jongen in uw zeer bedaagde buurt
Die, wanneer de vogels trekken, in de verte tuurt
Laat zijn moeder het niet horen, want hij droomt van dat verre land
Blij dat onze aarde rond is, en bepaald niet vierkant
Zijn nog wel wat prille jaren zijn een slagboom voor 't geluk
Hij gevoelt zich als een zwaluw met onder elke vlerk een kruk
Als hij groot is, lieve moeder, dan gaat hij varen over zee
Naar het Werkelijk Leven - maar z'n vlieger gaat mee
Hij heeft maling aan het plekje waar zijn wiegje eenmaal stond
En is bereid, het aan de wilden weg te geven
Met de verte in zijn ogen, en een toffee in zijn mond
Eerst Napels zien - en dan nog heel lang leven
Want zolang jongens nog geen strikjes dragen in hun wilde haar
Zolang ze nog geen kruideniertje spelen met elkaar
Zolang spiegels nog een voorwerp zijn van diepe tegenzin
Wil een van uw zonen de wereld wel in
Maar, hoe moet dat, als de grenzen binnenkort zijn uitgewist
En die zee van witte plekken op de kaart is leeggevist
Waarom zou je alle tochten van Marco Polo overdoen
Alle zeeen zijn bevaren - kleiner Mann, was nun
Van Sven Hedin en Amundsen leer je alles al op school
Alle rimpels op deze aard zijn gladgestreken
De Mount Everest is beklommen, en ze hebben de Noordpool
Al van boven en van onderen bekeken
Toch woont ergens wel een jongen in uw zeer bedaagde buurt
Die des avonds uit zijn dakraam in de verte tuurt
Laat zijn moeder het niet horen, want hij vaart in de bange nacht
Naar een doel waar geen Columbus in de verte aan dacht
Hillary noch de Kon-Tiki zijn zo ver ooit geweest
Als het land waarvan uw zoon zijn leven lang niet meer geneest
Denk maar niet dat al uw liefde hem in zijn boze plannen stuit
Hij wil de wereld niet meer in - hij wil de wereld... uit
Altijd is er wel een jongen, die der vaad'ren brakke grond
Elke nacht opnieuw verlaat in z'n gedachten
Onze eigen kleine wereld is te gaaf, te afgerond.
Canção Para Mães
Sempre tem um garoto na sua vizinhança tão cansada
Que, quando os pássaros vão embora, fica olhando pra longe
Não deixe a mãe ouvir, pois ele sonha com aquele lugar distante
Feliz que a nossa terra é redonda, e definitivamente não é quadrada
Ainda tem alguns anos de vida que são um obstáculo pra felicidade
Ele se sente como uma andorinha com um banquinho sob cada asa
Quando crescer, querida mãe, ele vai navegar pelo mar
Para a Vida Real - mas sua pipa vai junto
Ele não se importa com o lugar onde seu berço um dia ficou
E está disposto a dar isso aos selvagens
Com a distância nos olhos e um doce na boca
Primeiro ver Nápoles - e depois viver muito tempo
Pois enquanto os meninos ainda não usam gravatinhas no cabelo bagunçado
Enquanto ainda não brincam de mercadinho entre si
Enquanto espelhos ainda são objetos de profundo desgosto
Um dos seus filhos quer explorar o mundo
Mas como vai ser, se as fronteiras logo forem apagadas
E aquele mar de manchas brancas no mapa foi esvaziado
Por que repetir todas as viagens de Marco Polo
Todos os mares já foram navegados - pequeno homem, agora é a sua vez
Com Sven Hedin e Amundsen você já aprende tudo na escola
Todas as rugas nesta terra foram alisadas
O Monte Everest foi escalado, e eles já viram o Polo Norte
De cima e de baixo
Ainda assim, sempre tem um garoto na sua vizinhança tão cansada
Que à noite olha pela janela em direção ao horizonte
Não deixe a mãe ouvir, pois ele navega na noite assustada
Para um destino que nenhum Colombo jamais pensou
Hillary ou o Kon-Tiki nunca chegaram tão longe
Quanto a terra da qual seu filho nunca mais vai se curar
Não pense que todo o seu amor vai impedir seus planos malignos
Ele não quer mais entrar no mundo - ele quer sair do mundo...
Sempre tem um garoto que deixa a terra quebrada dos pais
Toda noite novamente em seus pensamentos
O nosso próprio pequeno mundo é perfeito, é redondo.