Weeshuis
In stilte blijft dit dapper huis
Al weet het dat het is verlaten
Het hoort geen mensen in zich praten
En niemand komt er meer in thuis
Zo'n stoel waarop zij heeft gezeten
Beklaagd misschien zichzelf, wie weet
Net als de sporen in het kleed
Door voetgeschuifel uitgesleten
Vertel een tafel van de dood
Beveel de muren om te treuren
Beklaag de ramen en de deuren
En ook degene die ze sloot
En in de lade van de kast
Ligt een verleden opgebaard
In brieven, foto's lang bewaard
Een doos waarin haar leven past
Wie wil die doos met oud papier
Wie wil van oma's sentimenten
Oom Karel niet, die wil d'r centen
Oom Henk haar ketting met saffier
Ik draai de hoofdkraan stevig dicht
En zet de schakelaar op uit
Voor ik de deur achter me sluit
Zie ik dit huis is geen gezicht
Nee, geen gezicht zonder de vrouw
Die leefde op het ritme van de uren
En vroeg: hoe lang het nog moest duren
Voor zij bij hem terug zijn zou
En trouw blijft, zie ik door de ruit
Haar weeshuis op haar wachten
Het denkt: het staat een pan op het fornuis
Ze komt gewoon wat later thuis
Casa de Orfãos
Em silêncio, esta casa valente
Sabe que está abandonada
Não ouve mais vozes de gente
E ninguém mais se sente em casa
Aquela cadeira onde ela sentou
Talvez se lamentando, quem sabe
Assim como as marcas no tapete
De passos que o tempo desgastou
Fale de uma mesa da morte
Ordene às paredes que chorem
Lamente as janelas e portas
E também quem as fechou
E na gaveta do armário
Está um passado exposto
Em cartas, fotos guardadas
Uma caixa onde sua vida coube
Quem quer essa caixa de papel velho?
Quem quer os sentimentos da vovó?
Tio Karel não, ele quer o dinheiro
Tio Henk, a corrente com safira
Eu fecho bem a torneira
E desligo o interruptor
Antes de fechar a porta atrás de mim
Vejo que esta casa não tem rosto
Não, não tem rosto sem a mulher
Que viveu no ritmo das horas
E perguntava: quanto tempo ainda
Até que ela voltasse pra ele
E fiel, vejo pela janela
Seu orfanato a espera
Pensa: tem uma panela no fogão
Ela só vai chegar mais tarde.