Petiste vabariik
Koolisööklatädi vana orikas
end laste kõhu kõrvalt rasva söönd.
Iga päev ta koju veab võid ja sinki, mune, piima,
koolilapsed leiva peal võid ei näe.
Katsugu vaid mõni laps
ilma rahata sööma tulla,
tädil kohe kisa lahti:
"Petiste vabariik."
Taksojuhil pole kombeks eal
anda peenraha tagasi.
Oma sõpru küll tasuta veab,
neilt võib loota paljugi head,
kahhelkive, kardaaniriste jpm.
Kuid katsugu mõni müüja
tal raha valesti tagasi anda,
sohver kohe endast väljas
"Petiste vabariik."
Tellimuste vastuvõtjad, einelauapidajad,
marsajuhid, laohoidjad, kelnerid, haltuuuramehed
kümblevad luksuses, nende jaoks on loomulik
teiste arvel hästi elada.
Petiste vabariik, ahnete armee,
ainult võtjad, ainult saajad,
küüned sissepoole.
Petiste vabariik, ahnete armee,
mis sa vaatad, väike laps, ka sinu tulevik on see.
República dos Ladrões
A velha tia da cantina da escola
comeu gordura do lado das barrigas das crianças.
Todo dia ela leva manteiga e presunto, ovos, leite pra casa,
mas as crianças da escola não veem manteiga no pão.
Tente só um menino
vir sem grana pra comer,
a tia logo começa a gritar:
"República dos Ladrões."
O taxista nunca costuma
dar troco.
Ele leva os amigos de graça,
pode contar com muita coisa boa,
tijolos, cruzetas, e por aí vai.
Mas se algum vendedor
errar o troco pra ele,
o motorista logo fica puto
"República dos Ladrões."
Os atendentes de pedidos, os garçons,
os motoristas de ônibus, os estoquistas, os garçons, os caras da segurança
se esbaldam no luxo, pra eles é normal
viver bem às custas dos outros.
República dos Ladrões, exército ganancioso,
só pegadores, só receptores,
com as garras pra dentro.
República dos Ladrões, exército ganancioso,
que olhar é esse, garotinho, seu futuro também é esse.