Fatima
Je kent de vlakten, de woestijn
weet waar de zomers eeuwig zijn
Je proeft het zand nog op je tong
toen was je zorgeloos en jong
je wachtte op de karavaan
die bracht voor jou geschenken aan
bij de oase, bij de bron
hoor je nog hoe je moeder zong
Fatima, oh Fatima
waarom ben jij hier weggegaan
Fatima, oh Fatima
jij trok mee met de karavaan
Je zit nu in dit vreemde land
terwijl in jou het heimwee brandt
Je vader zocht voor jou een man
die de bruidsschat nog betalen kan
Je leeft in Brussel of in Luik
ver van familie en van thuis
Terwijl verdriet jouw hartje breekt
versta je de taal niet die men spreekt
Fatima, oh Fatima
wat hebben ze jou aangedaan
Fatima, oh Fatima
jij wil hier liever vlug vandaan
Terug naar de vlakte, de woestijn
waar Touaregs de koning zijn
en met geen enkele karavaan
zal je nog op verkenning gaan
Fátima
Você conhece as planícies, o deserto
sabe onde os verões são eternos
Você ainda sente a areia na língua
naquela época você era livre e jovem
você esperava pela caravana
que trazia presentes pra você
na oásis, na fonte
você ainda ouve sua mãe cantando
Fátima, oh Fátima
por que você foi embora daqui?
Fátima, oh Fátima
você foi com a caravana
Agora você está neste país estranho
enquanto a saudade queima dentro de você
Seu pai procurou um homem pra você
que ainda pode pagar o dote
Você vive em Bruxelas ou em Liège
longe da família e de casa
Enquanto a tristeza parte seu coração
você não entende a língua que falam
Fátima, oh Fátima
o que fizeram com você?
Fátima, oh Fátima
você quer sair daqui logo
De volta às planícies, ao deserto
onde os tuaregues são os reis
e com nenhuma caravana
você vai explorar de novo