Het Feest Dat Nooit Gevierd Werd
Hoewel hij aan de stad het land had
Bewoonde hij een fluttig flatje
In het drukke hart van Hollands randstad
Ter wille van een vaste baan
Een raam waardoor hij op de kerk keek
Zijn altijd eendere sigaretje
De vijfenveertiguurse werkweek
Gaven hem grond om op te staan
Hij had een vrouw en een teevee
Die vielen allebei nog wel eens tegen
Die vielen allebei nog wel eens mee
En zomers was er dan de regen
En met de rest was hij best tevree
Omdat er op zijn balkon geen wild zat
Verschafte hij zichzelf de weelde
Twee parkietjes en een schildpad
Het stelde verder niet veel voor
Een tafel en een paar fauteuiltjes
Een orgel waar hij nooit op speelde
Het was allemaal niet veel beschuitjes
Maar het kon er toch nog wel mee door
Geen echt plezier, geen echt chagrijn
Geen echte vrede en geen echte ruzie
En in het leven aan een vaste lijn
En 's winters was er de illusie
Van het zal nou wel gauw wat warmer zijn
Een man die nooit iets avontuurde
Die 's avonds dutte of de krant las
Die elke droom het bos in stuurde
Tot hij geen enkele droom meer had
Passief in elke situatie
Net levend of hij een soort plant was
Zijn dorst naar honger en sensatie
Die stilde hij met het ochtendblad
Hij had een vrouw en een teevee
Op tijd te werken en op tijd te eten
Het viel niet tegen en het viel niet mee
En toen de maat was volgemeten
Is hij gestorven op de wc
A Festa Que Nunca Foi Comemorada
Embora ele tivesse a cidade como lar
Morava em um apartamento bem vagabundo
No coração agitado da região metropolitana
Por causa de um emprego fixo
Uma janela pela qual olhava para a igreja
Seu sempre igual cigarrinho
A semana de trabalho de quarenta e cinco horas
Dava a ele um chão para se apoiar
Ele tinha uma mulher e uma TV
Que às vezes o decepcionavam
Que às vezes o surpreendiam
E no verão, tinha a chuva
E com o resto, ele estava até satisfeito
Como não havia nada selvagem em sua varanda
Ele se deu o luxo
De ter dois periquitos e uma tartaruga
Não era grande coisa, na verdade
Uma mesa e algumas poltronas
Um órgão que ele nunca tocava
Não era nada de mais, só um pouco de biscoito
Mas ainda assim, dava pra levar
Sem prazer real, sem grande aborrecimento
Sem verdadeira paz e sem brigas de verdade
E na vida, preso a uma linha fixa
E no inverno, havia a ilusão
De que logo ia esquentar
Um homem que nunca se aventurou
Que à noite cochilava ou lia o jornal
Que mandava cada sonho pro espaço
Até que não tinha mais sonho algum
Passivo em toda situação
Quase vivendo como se fosse uma planta
Sua sede por comida e emoção
Ele matava com o jornal da manhã
Ele tinha uma mulher e uma TV
Trabalhando na hora certa e comendo na hora certa
Não era ruim, mas também não era bom
E quando a medida foi feita
Ele morreu no banheiro