1958 (niemand Ging Dood)
1958 was een heel mooi jaar.
De zomer duurde eeuwig
of verbeeld ik me dat maar?
Achter op de Solex op een wereldreis,
naar de Westerbouwing,
de draaimolen de wip en 't ijs.
We woonden in een nieuwbouwwijk,
die barstte van het jonge leven.
De straat was nog vrij.
Twee kevers en een DKW,
was alles wat ons in de weg stond
op ons speelterrein.
1958 was een bijzonder jaar.
We kregen televisie,
die kreeg een plaats op het dressoir.
Mijn vriendjes wilden altijd wel
bij ons terecht.
Als het kinderuurtje daar was
werden ruzies heel snel bijgelegd.
Op maandag rook het huis naar was,
gekookt in een enorme ketel,
zo op het fornuis.
Op zaterdag was ik de klos,
dan werd ik in een teil gewassen,
geen douche in ons huis.
Hoe kon ik weten dat een oorlog had gewoed
nog zo kort geleden Arnhem bijna doodgebloed.
Verlaten en geplunderd, de binnenstad in puin.
Ik was klein, ik kende geen nood.
Alles nieuw en niemand ging dood.
In 1958 was mijn broer nog thuis,
hij was wel tien jaar ouder
en smeerde brylcream in zijn kuif.
Hij hield van Rock & Roll
en van Brigitte Bardot.
Reed op een Berinin.
Hij was mijn voorbeeld, mij idool.
Op de grens van arm en rijk,
was alle luxe nog een wonder.
De wereld werd groot.
Toch leek die tijd een eeuwigheid,
alsof het altijd zo zou blijven
en niemand ging dood.
1958
Echo's van een verre tijd
1958
Zelfs de foto's raak je kwijt.
1958 (ninguém morreu)
1958 foi um ano muito bonito.
O verão durou para sempre
ou eu só estou imaginando isso?
Atrás da Solex em uma volta ao mundo,
para a Westerbouwing,
o carrossel, o balanço e o sorvete.
Nós morávamos em um bairro novo,
que transbordava de vida jovem.
A rua ainda estava livre.
Duas fuscas e um DKW,
era tudo que nos atrapalhava
no nosso campo de brincadeiras.
1958 foi um ano especial.
Nós ganhamos televisão,
e ela ficou em cima do aparador.
Meus amigos sempre queriam
vir brincar com a gente.
Quando chegava a hora das crianças
as brigas se resolviam rapidinho.
Na segunda-feira, a casa cheirava a roupa limpa,
cozida em uma enorme panela,
ali no fogão.
No sábado, eu era o azarado,
me colocavam em uma bacia para tomar banho,
sem chuveiro em casa.
Como eu poderia saber que uma guerra tinha acontecido
tão pouco tempo atrás, Arnhem quase morreu.
Abandonada e saqueada, o centro da cidade em ruínas.
Eu era pequeno, não conhecia a dor.
Tudo era novo e ninguém morreu.
Em 1958, meu irmão ainda estava em casa,
ele era dez anos mais velho
e passava brylcream no cabelo.
Ele amava Rock & Roll
e Brigitte Bardot.
Andava em uma Berinin.
Ele era meu exemplo, meu ídolo.
Na linha entre a pobreza e a riqueza,
toda a luxúria ainda era um milagre.
O mundo estava se expandindo.
Ainda assim, parecia que aquele tempo duraria para sempre,
como se fosse sempre assim
e ninguém morresse.
1958
Ecos de um tempo distante
1958
Até as fotos você perde.