silvia
Silvia de herderinne
gaat al klagend' door het woud
Ach! Ik brand, ik brand van binnen,
en mijn minnaar is zo koud
Ach! Ik sterf, ik sterf van minne
daar hij mij zijn gunst onthoudt
Mocht ik hem maar even spreken
dat hij mij maar eens verwacht
Of gaf hij mij enig teken
dat hij somtijds om mij dacht
dan zou mij het hart niet breken
als ik daar op hopen mag
Maar mijn kermen, noch mijn klagen
gaan de wreedaard niet aan 't hart
alle duldeloze plagen
alle lijdeloze smart
moet mijn bange ziel verdragen
schoon hij niet bewogen wordt
Silvia
Silvia, a herdeira
caminha reclamando pela mata
Ah! Eu ardo, eu ardo por dentro,
e meu amante é tão frio
Ah! Eu morro, eu morro de amor
já que ele me nega sua graça
Se eu pudesse falar com ele
que ele ao menos me esperasse
Ou se ele me desse algum sinal
que às vezes pensa em mim
então meu coração não quebraria
se eu pudesse esperar por isso
Mas meus gemidos, nem minhas queixas
não tocam o coração do cruel
todas as pragas impacientes
toda a dor insuportável
minha alma assustada deve suportar
mesmo que ele não se mova.