Et Voi Satuttaa Enaeae
Se oli maaliskuun ilta
Sä veit Roosan elokuviin
Välillenne rakentui silta
Sä yli marssit komeasti niin
Hän alussa sai kaiken
Kohtelun kuninkaallisen
Roosa antoi sulle avaimen
Rikkomattoman sydämen
Ei silloin voinut hän nähdä
Musta valkoinen lohduton
On sädekehä sun ympärillä
Sun aurasi rikki on
Hän on liian monta
Tarpeetonta
Kolhua joutunut sietämään
Aivan liian monta
Yötä unetonta
Joutunut vuoksesi viettämään
Roosa poistuu hiljaa
Ei enää pelkää
Siihen hän on nähnyt liikaa
Vihdoinkin hän on vapaa
Pois hän lentää
Sä suret sun kunniaa kun et voi häntä satuttaa enää
Meni juhannusilta
Katselitte kun sorsat ui
Käsi kädessä juhlatulilta
Tulitte, hän nauruusi humaltui
Alkoi pidetä illat
Roosa mietti kuka sä oot
Ja alkoi palaa sillat
Kellä onni on sen polttakoon
Ja talvi pommitti hajalle
Rikkomattoman sydämen
Se lensi pilvien alle
Lailla hävittäjä saattueen
Hän on liian monta…
Roosa kulkee jo tietään
Mihin se viekään
Sä pelkäät
Niin paljon hyvää meni yön selkään
Sä Roosaa koskaan et voi satuttaa enää
Hän ei pelkää, pelkäämään on nähnyt liikaa
Vihdoinkin hän on vapaa, pois hän lentää
Sä suret sun kunniaa kun et voi
Häntä satuttaa enää, et voi häntä satuttaa enää
Häntä satuttaa enää
E Você Não Pode Machucá-la Mais
Era uma noite de março
Você levou a Roosa ao cinema
Entre vocês se construiu uma ponte
Você marchou sobre ela com tanta classe
No começo, ela teve tudo
Um tratamento real
Roosa te deu a chave
De um coração inquebrável
Naquela hora, ela não podia ver
O preto e o branco desolador
Há uma auréola ao seu redor
Seu sol está quebrado
Ela já suportou
Muitos desgastes
E tantas marcas desnecessárias
Demais noites
Sem dormir
Teve que passar por sua causa
Roosa sai em silêncio
Não tem mais medo
Ela já viu demais
Finalmente, ela é livre
Ela voa para longe
Você lamenta sua honra, pois não pode mais machucá-la
A noite de Midsummer passou
Vocês assistiram os patos nadando
De mãos dadas, entre as fogueiras
Vocês chegaram, ela se embriagou com seu riso
As noites começaram a se alongar
Roosa pensou quem você era
E as pontes começaram a queimar
Quem tem sorte, queime tudo
E o inverno bombardeou em pedaços
O coração inquebrável
Ele voou para debaixo das nuvens
Como um esquadrão de caças
Ela já suportou muitos…
Roosa já segue seu caminho
Para onde quer que leve
Você tem medo
Tanta coisa boa se foi na escuridão da noite
Você nunca poderá machucar a Roosa novamente
Ela não tem medo, já viu demais
Finalmente, ela é livre, ela voa para longe
Você lamenta sua honra, pois não pode
Machucá-la mais, não pode machucá-la mais
Não pode machucá-la mais