Yhdessä Kuoleman Säkeet Kohtaavat
Käännän veistä haavassani jotta tuntisin taas itseni
Vain itseni minä omistan
Itsetuhon tie on polkumme
Me molemmat kärsimme
Käännän veistä haavassasi vain olemalla itseni
En usko tulevaan
En tunne enää kosketustasi
Olen heikko, liian sairas nousemaan
Kuljetaan yhdessä kuolemaan
En saata unohtaa häntä joka poikkesi polviltaan
Yhdessä kuoleman säkeet kohtaavat
Valtimoni huutavat tuskissaan nyt ja aina aukeamaan
Päivä päivältä on tieni synkempi
Enpätoivo suurempi, kuolema varmempi
Miksi haaveilla, miksi edes yrittää
Toivo on menetetty
Minut on menetetty
Sinut on menetеtty
Kaikki on menetetty
Yhdеssä yksinäisinä kuoleman säkeet kohtaavat
Soivat surulliset laulut omistettuina kuolleille
Emme pelkää mitään, emme arvosta ketään
Emme edes itseämme sillä riistämme henkemme
Kaikki on niin kaunista kun olemme kuolleita
Ei jääneet massat suremaan, ei me oltu mitään
Takana on kuvottava maailma ja me virumme naruissa
Valtimomme eivät enää huuda auenneinakaan
Ikuista rauhaa hiljaisuus julistaa
Olemattomat arvomme on menetetty
Jäljelle jääneet kitukoon paskassa
Me sen taakse jätimme jotain kaunista havitellen
Juntos os Versos da Morte se Encontram
Viro a faca na minha ferida pra sentir que sou eu de novo
Só a mim mesmo eu pertenço
O caminho da autodestruição é nossa trilha
Nós dois estamos sofrendo
Viro a faca na sua ferida só sendo eu mesmo
Não acredito no futuro
Não sinto mais seu toque
Estou fraco, doente demais pra me levantar
Vamos juntos para a morte
Não consigo esquecer quem se ajoelhou
Juntos os versos da morte se encontram
Minhas veias gritam de dor agora e sempre vão se abrir
Dia após dia meu caminho fica mais sombrio
Desesperança maior, a morte mais certa
Por que sonhar, por que tentar
A esperança está perdida
Eu fui perdido
Você foi perdida
Tudo está perdido
Juntos, solitários, os versos da morte se encontram
Soam canções tristes dedicadas aos mortos
Não temos medo de nada, não valorizamos ninguém
Nem a nós mesmos, pois tiramos nossas vidas
Tudo é tão bonito quando estamos mortos
As massas não ficaram de luto, não éramos nada
Atrás de nós um mundo repugnante e estamos pendurados
Minhas veias não gritam mais, nem mesmo abertas
A eternidade do silêncio proclama a paz
Nossos valores inexistentes foram perdidos
Os que restaram se arrastam na merda
Deixamos algo bonito pra trás, almejando