doktorreke
ik was als heel joenk gastje een merkwaardig exemplaar
mijn ouwers zeije dikwijls onze kleine die doe raar
azzik ziek was en den dokter kwam dan was kik altijd blij
maar gaan spelen met de jongens da was helemaal niks voor mij
ik vond vechten te gevaarlijk en van sjotten was ik vies
en met marrebollen spelen da was ook al niks persies
speelgoedauto's en soldaatjes trok ik door in de WC
maar d'r was er toch één spelleke da'k met grote goesting dee
as kik nen hoop met maskes zag dan konder van oep aan
dakkik met grote goesting vragend tussen hun ging staan:
wie speelt er mee doktorreke, doktorreke, doktorreke
wie speelt er mee doktorreke, doktorreke met mij
nu zenne kik volwassen, ne vent gelak nen boom
maar gaan leren voor doktoor, da bleef altijd maar nen droom
ik was te loemp voor te studeren, en zekers veel te lui
maar plots dacht ik bij m'n eigen in een creatieve bui:
ik trek die witte stoffrak aan, waar 'k altijd in verzoop
en ik hang rond mijne nek nen ouwe stetoskoop
en dan gaan ik naar het ziekenhuis, ik wandel door de poort
"dag dokter", zeggen verpleegsters tegen mij en ik gaan voort
'k loop hier rond gelak nen echte, 'k heb het goed onder de knie
en dan vraag ik in de wachtzaal van de gynecologie:
wie speelt er mee doktorreke, doktorreke, doktorreke
wie speelt er mee doktorreke, doktorreke met mij
doktorreke
eu era, quando era um garotinho, um exemplar bem estranho
meus pais sempre diziam: "nosso pequeno, ele é esquisito"
se eu ficava doente e o médico vinha, eu sempre ficava feliz
mas brincar com os meninos, isso não era nada pra mim
eu achava brigar muito perigoso e de jogar eu não gostava
e brincar de bolinha de gude também não era a minha
carros de brinquedo e soldadinhos eu arrastava pelo banheiro
mas tinha um joguinho que eu fazia com muito prazer
quando eu via um monte de máscaras, eu podia me empolgar
e eu ficava lá, perguntando entre eles:
quem quer brincar de doktorreke, doktorreke, doktorreke
quem quer brincar de doktorreke, doktorreke comigo
agora eu sou adulto, um cara que se acha
mas estudar pra ser médico sempre foi só um sonho
eu era muito burro pra estudar, e com certeza muito preguiçoso
mas de repente pensei, numa onda criativa:
eu coloco essa roupa branca, que sempre me afoga
e penduro um velho estetoscópio no meu pescoço
então eu vou pro hospital, caminho pela porta
"oi, doutor", dizem as enfermeiras pra mim e eu sigo em frente
eu ando por aqui como um verdadeiro, eu peguei o jeito
e então pergunto na sala de espera da ginecologia:
quem quer brincar de doktorreke, doktorreke, doktorreke
quem quer brincar de doktorreke, doktorreke comigo