Het Hondje Van De Rijken
In een salon bij 't warme haardvuur
Ligt Fifi in zijn zijden mand
Hij laat zich lekk're hapjes voeren
En strelen door een dameshand
En om de hoek in 't nauwe steegje
Zit in een krot een weduwvrouw
Bij d'harde strozak van haar kind'ren
Schreiend ontwakend van de kou
Het hondje van de rijken
Dat leeft in overvloed
Terwijl het kind der armen
Zoveel ontberen moet
Het hondje van de rijken
Krijgt alles even fijn
En menig kind der armen
Zou graag zo'n hondje zijn
Als Fifi 't vlees niet mals genoeg vindt
Haalt hij de neus op en bromt kwaad
Dan komt de dienstmeid die het eten
Achter een boom werpt op de straat
En is de dienstmeid weer naar binnen
Komt 'n kindje, haveloos gekleed
Dat smult ervan en Fifi ziet het
En gromt voor 't raam foei, wat 'n proleet
Als Fifi dood is, liggen bloemen
En mooie rozen op zijn mand
Hij krijgt een eigen graf met 'n grafsteen
Daar heeft hij recht op door zijn stand
Als 't kind der armen wordt begraven
Daalt 't ruwe kistj' in 't grote graf
En snikkend zegt de moeder: 'Liev'ling
Een bloempje? Heus, 't kon er niet van af!'
O Cachorrinho dos Ricos
Em um salão perto da lareira quente
Fifi está em sua cesta de seda
Ele se deixa alimentar com petiscos
E acariciar pela mão de uma dama
E na esquina, no beco apertado
Está uma viúva em um barraco
Ao lado do duro colchão dos filhos
Chorando, despertando do frio
O cachorrinho dos ricos
Que vive em abundância
Enquanto a criança dos pobres
Tem que passar tanta necessidade
O cachorrinho dos ricos
Recebe tudo com carinho
E muitas crianças dos pobres
Gostariam de ser um cachorrinho assim
Se Fifi não achar a carne macia o suficiente
Ele torce o nariz e rosna bravo
Então vem a empregada que joga a comida
Atrás de uma árvore na rua
E quando a empregada volta pra dentro
Vem uma criança, vestida de forma esfarrapada
Que devora tudo e Fifi vê isso
E rosna pela janela: que pobretão
Quando Fifi morrer, flores vão ficar
E lindas rosas em sua cesta
Ele terá um túmulo próprio com uma lápide
Isso é seu direito por sua posição
Quando a criança dos pobres for enterrada
O caixão rústico desce na cova grande
E a mãe, chorando, diz: 'Meu querido
Uma flor? Sério, não tinha como!'