Zij Die Niet Slapen
Aan 't einde der dag ligt de arbeid terneer
De rust komt der donkere nacht
't Is overal stil en het mensdom in rust
Vindt slapend hernieuwende kracht
Zelfs moeder natuur schijnt in sluim'rende rust
Wanneer zij het zonlicht niet zag
En toch slaapt niet alles, er zijn er nog veel
Wier nacht is gemaakt tot een dag
Want zij die niet slapen is 't liefdevol mens
Verpleegster in 't ziekengesticht
En de moeder die biddend in tranen verstikt
Aan 't ziekbed van 't kindje om beterschap snikt
En ook hij de werker der donkere mijn
Die niet weet of hij er nog morgen zal zijn
Die afdaalt door honderd gevaren omringd
In donkere schacht zijn 'gluck auf'-liedje zingt
Het rijke gezin heeft de kreeftensalaad'
Verorberd aan 't kost'lijk souper
Ze zijn dol op vis en mevrouw ordonneert
Garnalen voor het dejeuner
En morgen trakteert ze op heerlijke tong
Ze maakt heel 't gezin reeds belust
Ze dromen des nachts van de heerlijkste vis
Te midden van zalige rust
Maar zij die niet slapen is 't moedige volk
Die bonkige kerels op zee
Die stormen trotseren ter wille van 't brood
Op vele manieren beloerd door de dood
En wie als het stormt ook niet slaapt is de vrouw
Die neerknielt en bidt, vol van droefheid en rouw
Voor 't lichaamsbehoud van haar man en haar zoon
Haar moeilijk bestaan heeft het rouwkleed tot loon
In zacht' rode kussens der spoorwegcoupe
Daar zit een gezelschap bijeen
Ze schimpen en schelden op 't mindere volk
'Dat werkvolk is intens gemeen
Ze vragen steeds maar hoger loon voor hun werk
D'r is niks die proleten naar 't zin'
Ze schelden nog verder maar dan komt de slaap
En 't deftig gezelschap slaapt in
Maar hij die niet slaapt is die ruige proleet
Daar voor op de locomotief
Die 't leven van honderden heeft in zijn hand
Hij wordt door geen moeheid of slaap overmand
Met een been in 't graf en het and'r' in de cel
Gij eerste klas slapers bedenkt gij het wel
Zijn handen zijn vuil en al stinkt ie naar zweet
Die man waakt voor u, hij, gesmade proleet
Aqueles que Não Dormem
Ao final do dia, o trabalho se aquieta
A paz vem da noite escura
É silêncio por toda parte e a humanidade em descanso
Encontra força renovada no sono
Até a mãe natureza parece em um sono profundo
Quando não vê a luz do sol
E ainda assim, nem tudo dorme, há muitos
Cuja noite se tornou dia
Pois aqueles que não dormem são os humanos amorosos
Enfermeira no hospital
E a mãe que ora, sufocada em lágrimas
Ao lado da cama do filho, suspirando por melhora
E também ele, o trabalhador da mina escura
Que não sabe se ainda estará aqui amanhã
Que desce por perigos mil ao seu redor
Na escuridão canta sua canção de esperança
A família rica devorou a salada de lagosta
No jantar requintado
Eles adoram peixe e a senhora ordena
Camarões para o almoço
E amanhã ela vai servir linguado delicioso
Já deixa toda a família com água na boca
Eles sonham à noite com os peixes mais gostosos
Em meio à doce tranquilidade
Mas aqueles que não dormem são o povo corajoso
Aqueles robustos homens no mar
Que enfrentam tempestades por causa do pão
De várias maneiras, cercados pela morte
E quem, quando a tempestade vem, também não dorme é a mulher
Que se ajoelha e ora, cheia de tristeza e luto
Pela vida de seu marido e seu filho
Sua existência difícil a recompensa com um manto de luto
Nos suaves travesseiros do vagão de trem
Ali está um grupo reunido
Eles zombam e xingam o povo humilde
'Aquela classe trabalhadora é muito mesquinha'
Eles sempre pedem salários mais altos por seu trabalho
Nada agrada esses proletários
Eles xingam ainda mais, mas então vem o sono
E o grupo elegante adormece
Mas quem não dorme é o rústico proletário
Ali na locomotiva
Que tem a vida de centenas em suas mãos
Ele não é dominado por cansaço ou sono
Com um pé no túmulo e o outro na cela
Vocês, que dormem na primeira classe, pensam bem
Suas mãos estão sujas e ele cheira a suor
Esse homem vigia por vocês, ele, o desprezado proletário