debekatuta
debekatuta gauden
sentipen askeak gara
beti desagertuta
nahi gintuzten haiek gara
garenaz damutzen
ez garen ahotsak gara
sufritzen ikusten
ez zaien itzalak noiz arte
gertutako zaiguna
idazten dutenak dira
zer maite behar digun
agintzen dutenak dira
hizkuntza zapaltzen
dute bele beltzak dira
geroa bahitzen
diguten
kateak noiz arte
isilik itxaroteak
jada ez du balio
hobe zutik saiatu
belauniko bizitzea baino
noiz ezagutuko dugu kantauri itsasoa
askatasun haizeekin harrotzen
berriro erakutsiko diegu gure ondorengoei
mapetan ez den herri hau maitatzen
debekatuta
debekatuta estamos
sentimentos diversos somos
sempre desaparecendo
somos aqueles que queriam você
nos arrependemos do que somos
não somos vozes
vemos o sofrimento
as sombras não vão embora nunca
o que nos acontece
são os que escrevem
o que devemos amar
são os que mandam
oprimindo a língua
são os corvos negros
sequestrando o futuro
que nos dão
as correntes até quando
esperar em silêncio
já não vale mais
melhor tentar em pé
do que viver de joelhos
quando conheceremos o mar Cantábrico
se levantando com ventos de liberdade
mostraremos novamente aos nossos descendentes
amando este povo que não está nos mapas