De Lek
Vroeger, vorig jaar nog, ging ik met m'n vader
Samen dikwijls fietsen langs de Lek
Over hele smalle dijken, waar je altijd uit moest kijken
Want er reden ook wel auto's en die scheurden als een gek
En soms zaten wij te rusten op een hek
Zo met achter ons de koeien en voor onze neus de schepen
En we zeiden niets omdat we dan elkaar zo goed begrepen
En mijn vader nam zo af en toe een trek
Want mijn vader rookte altijd zware shag
Later, vorig jaar nog, is mijn vader ziek geworden dat kwam nogal onverwacht
Veertien dagen thuis gebleven, maar hij bleef maar overgeven
Dus toen hebben ze hem toech maar naar het ziekenhuis gebracht
En daar bleek het stukken erger dan ie dacht
Eerst heeft hij nog op een zaaltje met drie anderen gelegen
Maar al gauw heeft hij een kamer voor zichzelf alleen gekregen
En die ziekte kreeg hem steeds meer in zijn macht
Net zolang totdat hij dood ging op een nacht
Bijna elke dag nog moet ik aan mijn vader denken
En dan tel ik gauw tot tien
'k Doe mijn best me in te houwen en mijn tranen weg te douwen
Want ik vind het kinderachtig als ze me verdrietig zien
Maar vaak merk ik al bij zeven dat ik grien
En mijn moeder die dan ziet hoe ik mijn neus weer zit te snuiten
Zegt: "probeer het nou eens jongen, ga wat leuks doen ga naar buiten
Op de fiets een keertje naar de Lek misschien
Maar die wil ik van mijn leven niet meer zien
O Lek
Antigamente, no ano passado, eu ia com meu pai
Juntos, muitas vezes pedalávamos ao longo do Lek
Por diques bem estreitos, onde sempre era preciso ter cuidado
Porque também passavam carros e eles aceleravam como loucos
E às vezes a gente descansava em uma cerca
Assim, com as vacas atrás de nós e os barcos na nossa frente
E não dizíamos nada porque nos entendíamos tão bem
E meu pai dava uma tragada de vez em quando
Porque meu pai sempre fumava um cigarro forte
Mais tarde, no ano passado, meu pai ficou doente, foi bem inesperado
Ficou quatorze dias em casa, mas não parava de vomitar
Então levaram ele pro hospital
E lá ficou muito pior do que ele pensava
Primeiro ele ficou em uma sala com mais três
Mas logo ganhou um quarto só pra ele
E a doença foi tomando conta dele
Até que ele morreu em uma noite
Quase todo dia eu ainda penso no meu pai
E então conto até dez rapidinho
Faço o meu melhor pra me segurar e empurrar as lágrimas pra longe
Porque acho infantil se me verem triste
Mas muitas vezes percebo já no sete que estou chorando
E minha mãe, vendo eu assoar o nariz de novo,
diz: "Tente se distrair, garoto, vai fazer algo legal, vai pra fora
De bicicleta, talvez, até o Lek
Mas esse eu não quero ver nunca mais na minha vida"