onzichtbaar
Alles wat ik doe,
alles wat ik zeg,
daar luistert niemand naar.
Ben ik een vreemd exemplaar?
Want niemand reageert.
Ik heb een nieuwe bril,
mijn haren zijn geverfd,
ik doe er alles aan.
Maar ze zien me niet staan.
Ik val totaal niet op.
Wat is er aan de hand?
Ik vind het echt genant,
ben ik een vreemd geval?
Ben ik een zielepiet?
Nee dat wil ik niet.
Elke dag maar weer,
en wat ik ook probeer,
het maakt geen donder uit.
Want je ziet me niet.
En je hoort me niet.
Het is vreemd.
Het is raar.
Ook al zijn er vijfentwintig mensen bij elkaar.
Ook al schreeuw ik, tier ik, brul ik, trek ik aan mijn haar.
Ik blijf onzichtbaar.
Het is vreemd.
Het is raar.
Ik kan zingen als Madonna en ik speel gitaar.
Ook al draag ik mooie kleren,
er is een bezwaar.
Ik blijf onzichtbaar.
Zit ik in de klas,
de meester stelt een vraag.
Ik steek mijn vinger op.
Heeft hij een bord voor zijn kop?
Of wil hij mij niet zien?
Rinus gaf een feest,
we hadden dikke pret,
we dansten zij aan zij.
Maar later vroeg ie aan mij,
waarom ben je niet geweest?
Wat is dit voor gedoe,
ik ben het nu wel moe,
ja echt ik baal ervan.
Ik ben geen zielepiet,
nee dat ben ik niet.
Maar soms is het wel leuk,
dan lig ik in een deuk,
als ik een grap uithaal.
Want je ziet me niet,
en je hoort me niet.
Het is vreemd.
Het is raar.
Ook al zijn er vijfenveertig mensen bij elkaar.
Ook al schreeuw ik, tier ik, brul ik, trek ik aan hun haar
Ik blijf onzichtbaar.
Het is vreemd.
Het is raar.
Ik kan zingen als madonna
en ik speel gitaar.
Ook al daraag ik mooie kleren,
er is een bezwaar.
Ik blijf onzichtbaar.
Het is vreemd.
Het is raar.
Ook al zijn er vijfentachtig mensen bij elkaar.
Ook al schreeuw ik, tier ik, brul ik, trek ik aan het haar.
Ik blijf onzichtbaar.
Ik val niet op.
Ik ben onzichtbaar.
Mij kun je niet zien.
Invisível
Tudo que eu faço,
tudo que eu digo,
ninguém presta atenção.
Sou um caso estranho?
Porque ninguém reage.
Eu comprei um óculos novo,
meu cabelo tá pintado,
faço de tudo pra chamar a atenção.
Mas eles não me notam.
Eu não me destaco nem um pouco.
O que tá acontecendo?
Tô achando isso constrangedor,
sou um caso perdido?
Sou um zé-ninguém?
Não, isso eu não quero.
Todo dia é a mesma coisa,
e o que eu tento fazer,
não adianta nada.
Porque você não me vê.
E você não me ouve.
É estranho.
É esquisito.
Mesmo com vinte e cinco pessoas juntas.
Mesmo que eu grite, berre, grite, puxe meu cabelo.
Eu continuo invisível.
É estranho.
É esquisito.
Posso cantar como a Madonna e tocar violão.
Mesmo que eu use roupas bonitas,
há um porém.
Eu continuo invisível.
Tô na sala de aula,
o professor faz uma pergunta.
Eu levanto a mão.
Ele tá com um painel na cara?
Ou ele não quer me ver?
O Rinus fez uma festa,
foi uma diversão danada,
dançamos lado a lado.
Mas depois ele me perguntou,
por que você não veio?
Que história é essa,
já tô cansado disso,
é sério, tô de saco cheio.
Não sou um zé-ninguém,
não, não sou.
Mas às vezes é divertido,
me acabo de rir,
quando faço uma piada.
Porque você não me vê,
e você não me ouve.
É estranho.
É esquisito.
Mesmo com quarenta e cinco pessoas juntas.
Mesmo que eu grite, berre, grite, puxe o cabelo deles.
Eu continuo invisível.
É estranho.
É esquisito.
Posso cantar como a Madonna
e tocar violão.
Mesmo que eu use roupas bonitas,
há um porém.
Eu continuo invisível.
É estranho.
É esquisito.
Mesmo com oitenta e cinco pessoas juntas.
Mesmo que eu grite, berre, grite, puxe o cabelo.
Eu continuo invisível.
Eu não me destaco.
Eu sou invisível.
Você não pode me ver.