Korpin Laulu
Hanki koskematon peittää pintaa maan.
Tuijotan taivasta harmaata,
kuin odottaen sen putoavan.
Jostain kaikuu huuto mustan linnun
muistuttaen minua siitä mitä olen, missä olen.
Tietää olisinko voinut miten kalliisti maksaa saan?
Pitänyt ei koskaan käydä niin...
Varjoissa tanssii tuo kadotettu hetki.
Otetta en saa, putoan aina vain.
Pilvien välistä tähdet näin.
Nyt sammuneet ovat, vain soihtu tietä valaisee.
Järven pintaa astun unohtaen muun,
särkevin jaloin, rauhattomin mielin,
varjoon kuljen, on yksin musta lintu seuranain.
Taivaan alta voinko löytää minkä kadotin?
Varjoissa tanssii tuo kadotettu hetki.
Otetta en saa, putoan aina vain.
Varjoissa tanssii tuo kadotettu hetki
Otetta en saa, putoan aina vain.
Pilvien välistä tähdet näin.
Nyt sammuneet ovat, vain soihtu tietä valaisee.
Askel askeleelta varmempi on tieni.
Taakse en katso, tiedän mistä tulin,
mitä menetin.
Kylmän purressa läpi ihoni
voit huuliltani lukea nimen, sanan, kaipuun.
Laskiessani pääni kerran viimeisen
saat tietää toden.
Kuun valossa kyyneleet ovat niin kauniita.
Mustan linnun siipien havinaan
viimeisen kerran nukahdan.
Hymynkare huulillani, tietäen mitä odottaa
silmäin suljen, hankeen pääni painan.
Jäinen kyynel poskellani, huurreharso hiuksillani
taas tähdet pilvien välistä nähdä saan.
Varjoissa tanssii tuo kadotettu hetki
Otetta en saa, putoan aina vain.
Pilvien välistä tähdet näin.
Nyt sammuneet ovat, vain soihtu tietä valaisee.
Canção do Corvo
A neve intocada cobre a superfície da terra.
Eu encaro o céu cinzento,
como se estivesse esperando ele cair.
De algum lugar ecoa o grito de um pássaro negro
me lembrando do que sou, onde estou.
Saber se eu poderia ter pago tão caro?
Nunca deveria ter sido assim...
Nas sombras dança aquele momento perdido.
Não consigo pegar, sempre caio.
Entre as nuvens vi as estrelas.
Agora estão apagadas, só a tocha ilumina o caminho.
Piso na superfície do lago esquecendo o resto,
com pés quebrados, mente inquieta,
vou para a sombra, é um pássaro negro que me acompanha.
Debaixo do céu, posso encontrar o que perdi?
Nas sombras dança aquele momento perdido.
Não consigo pegar, sempre caio.
Nas sombras dança aquele momento perdido.
Não consigo pegar, sempre caio.
Entre as nuvens vi as estrelas.
Agora estão apagadas, só a tocha ilumina o caminho.
Passo a passo meu caminho se torna mais seguro.
Não olho para trás, sei de onde vim,
o que perdi.
Com o frio penetrando pela minha pele
você pode ler nos meus lábios o nome, a palavra, a saudade.
Ao baixar minha cabeça pela última vez
você saberá a verdade.
Na luz da lua, as lágrimas são tão bonitas.
No sussurro das asas do pássaro negro
eu adormeço pela última vez.
Um sorriso nos meus lábios, sabendo o que esperar
fecho os olhos, inclino minha cabeça na neve.
Uma lágrima gelada na minha bochecha, um véu de geada no meu cabelo
novamente posso ver as estrelas entre as nuvens.
Nas sombras dança aquele momento perdido.
Não consigo pegar, sempre caio.
Entre as nuvens vi as estrelas.
Agora estão apagadas, só a tocha ilumina o caminho.
Composição: Jukka Koskinen