395px

Cem Mil Músicas

Koers

Cent Mil Cançons

Una sola cosa era la que em feia tanta por
Jo no sabia el que perdria arrel d'una il·lusió
Per una sola cosa vaig acabar llançant-ho tot
I ara qui ho diria?
Som la nit I el dia
Som la Vanguardia a la revolució
La benanada mes trista que podríem cantar
I no saps que tornarà a la gran ciutat
És una promesa brutal deixar-ho tot
I caminar descalç
Sotmesa un sol ideal cantar-ho tot
Fins que s'escardi l'asfalt

I si marxem ben lluny de casa
Serà per tocar de nou
Llançarem cent mil cançons
Des del lloc més alt del món
I si no sabeu ben bé el que passa
Mireu des dels balcons
Ja comença la funció

Una nova prosa des de que vam comença-ho tot
Ja no hi havia altra sortida Cridats a cantar al món
Cada dia passa I ja no em queda un altre lloc
Com ho diria som la nit I el dia
Som la venjança d'aquells que no hi són
La benanada mes trista que podríem cantar
I no saps que tornarà a la gran ciutat
És una promesa brutal deixar-ho tot
I caminar descalç
Sotmesa un sol ideal cantar-ho tot
Fins que s'escardi l'asfalt

Cem Mil Músicas

Apenas uma coisa foi o que me assustou tanto
Eu não sabia o que perderia como resultado de uma ilusão
Por um lado, acabei jogando tudo fora
E agora quem diria isso?
Nós somos a noite e o dia
Nós somos a vanguarda da revolução
A benção mais triste que podíamos cantar
E você não sabe que ele voltará à cidade grande
É uma promessa brutal de desistir de tudo
E andar descalço
Sujeito a um único ideal para cantar tudo
Até que o asfalto esteja escaldado

E se formos longe de casa
Será jogar novamente
Vamos lançar cem mil músicas
Do lugar mais alto do mundo
E se você não sabe exatamente o que está acontecendo
Olhe das varandas
A função já começa

Uma nova prosa desde que começamos tudo
Não havia outra saída Chamado para cantar no mundo
Todo dia passa E eu não tenho outro lugar sobrando
Como eu diria que estamos noite e dia
Nós somos a vingança daqueles que não estão lá
A benção mais triste que podíamos cantar
E você não sabe que ele voltará à cidade grande
É uma promessa brutal de desistir de tudo
E andar descalço
Sujeito a um único ideal para cantar tudo
Até que o asfalto esteja escaldado

Composição: