Liekkion isku
Pelto palo,
loimo nieli viljatähkät,
tulenhenki tarpahutti,
roihu raiskas' rukkiin varret
Kävi kato kauhistava,
kurja onni kammottava,
menetyski musertava,
turha sato, masentava
Kump' ei iskis' Liekkiöinen,
kostas' karu meltohenki!
Kump' ei iskis' Liekkiöinen,
muistais' ilikijäinen!
Leivän leivon leppäsestä,
hongast' revin ravintoni,
kärsin näljän närimällä,
vuotan uutta kylvökautta
Sep' on isku Liekkiöisen,
musta kosto meltohengen!
Sep' on isku Liekkiöisen,
muisto ilikijäisen!
O Golpe de Liekkiöinen
Campo queimado,
vento sopra as espigas,
o espírito do fogo devora,
a chama destrói os talos do moinho.
Veio a morte aterradora,
a má sorte é assustadora,
a perda é esmagadora,
a colheita inútil, deprimente.
Quem não seria atingido por Liekkiöinen,
que se vingue, espírito cruel!
Quem não seria atingido por Liekkiöinen,
lembraria do eterno!
Do pão eu faço da madeira de álamo,
com pinho eu arranco meu sustento,
sofro de fome mastigando,
espero a nova época de semeadura.
Esse é o golpe de Liekkiöinen,
a vingança negra do espírito cruel!
Esse é o golpe de Liekkiöinen,
a lembrança do eterno!