395px

Ao Senhor da Cobertura da Floresta

Korpiklaani

Mettänpeiton Valtiaalle

Kerran kuljin yössä korven,
lepikossa pilpattelin,
öitsilempi mielessäni
levotonna mieletönnä
mettänpeittoon niinpä jäihen
kootuimpa maitten alle
Sillä laulaa luikuttelin
soitin soitttoo suuna päänä

On se mieleen siellä alla
mettänpeiton valtiaalle
vuoren alla vanha v oima
tammen alla suuri mahti

Enpä tiennyt enpä tainnut
päivän kulkuu tutkannutka
enpä tainnut, enpä tiennyt
missä lienin missä lauloin

Kauvan lauloin, kauvan soitin
kauvan lauloin runojani
Meni mieli muille maille
kiihko kauvaksi katosi
Ikiunho vuoren alla,
ikijätti tammen alla,

Sielt kun viimein poies pääsin,
perukoille pirttiseeni,
unimuisto mielessäni,
pelko pieni pääkopassa.

Kerroin kullasta, kerroin ajoista
kerroin, paikoista käskemäti,
Lauloin kullasta lauloin ajoista
Lauloin kenkään pyytelemäti.

Ao Senhor da Cobertura da Floresta

Certa vez andei à noite na mata,
na moita eu sussurrei,
com amor na mente eu sonhava
sem descanso, enlouquecendo
na cobertura da floresta, assim fiquei
reunido sob as terras
Pois eu cantei e toquei
com a boca, a cabeça em ação

É que está na mente lá embaixo
para o Senhor da cobertura da floresta
sob a montanha, a velha força
sob o carvalho, um grande poder

Eu não sabia, não percebi
o passar do dia eu não observei
não percebi, não sabia
onde eu estava, onde cantei

Cantei por muito tempo, toquei por muito tempo
cantei meus poemas por muito tempo
Minha mente foi para outros lugares
a paixão se perdeu longe
No sono eterno sob a montanha,
eterna sombra sob o carvalho,

Quando finalmente consegui sair,
para o fundo da minha cabana,
com memórias adormecidas,
um pequeno medo na cabeça.

Falei sobre ouro, falei sobre tempos
falei sobre lugares que não eram meus,
Cantei sobre ouro, cantei sobre tempos
Cantei sem pedir nada.

Composição: