Korvesta Liha
Tuhannen kerran varhasella
Pyytöön lähtö piukupakkasella
Valkosarven viemänä
Turkkipalttoon kiertynnä
Kivel' isol' salasella
Pyytöonnet on aneltunna
Verikarvat uhrattunna
Kalloluut kaivettunna
Riistahirvas urahtelee
Viimesen kerran avaa aistinsa
Tunteakseen kuolon polton
Erän kolkon kohtalon
Sysi korpin vietyhellä
Korpeen kuusten reunahille
Teuraskatse silminänsä
Mieli miehen tappajana
Sieltä riekon siipien alta
Pois tulen liekeistä
Herra suurinkin vain nöyrä renki
Puupalttoo kohta mustaa maan tomua
Helkkyy helyt ja välkkyy kolikot,
Mitäpä hankit maan povessa?
Itse on tapettava korvesta liha
Ja jokaisen haavansa nuoltava
Ei Korpi tartte pyytömiestä
Niin kun pyytömies korpensa
Ei ukko hakkaa pakkasella
Ei jyrise mannut kuutamolla
Kivel' isol' salasella
Pyytöonnet on aneltunna
Verikarvat uhrattunna
Kalloluut kaivettunna
Carne da Floresta
Mil vezes na madrugada
Saindo pra caçar no frio cortante
Levado pelo chifre branco
Envolto no casaco de pele
Na pedra grande, em segredo
A sorte da caça implorando
Pelos pelos vermelhos sacrificados
Os ossos escavados
O cervo selvagem resmunga
Pela última vez abre seus sentidos
Pra sentir a queima da morte
O destino sombrio da floresta
Na escuridão, levado pelo corvo
À beira da floresta de pinheiros
Com olhar de matador
A mente do homem como assassino
Lá debaixo das asas da perdiz
Fugindo das chamas
Até o maior dos senhores é só um servo humilde
A roupa de madeira logo coberta de poeira da terra
Brilham os enfeites e tilintam as moedas,
O que você vai conseguir no seio da terra?
É preciso matar a carne da floresta
E lamber cada ferida
A floresta não precisa de caçador
Assim como o caçador não precisa da floresta
O velho não corta no frio
Nem ressoa a maldição sob a lua cheia
Na pedra grande, em segredo
A sorte da caça implorando
Pelos pelos vermelhos sacrificados
Os ossos escavados