Kalmisto
Kun päivän yötä odottaa
Vaan hämärä ei alakkaan
Silloin yö vie toisen
Ja aamua ei näe kumpikaan
Vaan kelois tunto tulevan?
Hetken viimeisen sen kumaran
Kellois ehtyy aika odotan
Se lepo on tuon kulkijan
Kay Kalmistoon näkyy pää taipaleen
Kay Kalmistoon päättyy päivät voipuneen
Kay Kalmistoon näinko loppuu jo tää?
Kay Kalmistoon elo luita kylvää maan poveen routaiseen
Koht' ei laulu tuuleen tartu
No ei vartu, no ei pieninkään
Syvän järven pohjaan sortu
Unohtu, ihan yksinään
Ken kyntäjän viittaa sovittaa
Maan rakoseen hän itse joutaa
Huono kirveellä niittää
Itse taipuu ja kuolo kiittää
Kuka kirvestä käyttää?
Alla puuta no vaiko luuta?
Ken sillä oikeutta jakaa
Sen verellään suapi maksaa
Janona elo vaiko kuolo
Onko luoja vai suruntuoja?
Kirves kalloon kolahtaa
Musta kuolo päähän koppaa
Käy Kalmistoon näkyy taipaleen pää
Käy Kalmistoon päivät unholaan jää
Käy Kalmistoon näinkö loppuu tää?
Kay Kalmistoon elo luita kylvää maan poveen routaiseen
Cemitério
Quando se espera pela noite do dia
Mas a escuridão não começa
Então a noite leva um
E nenhum dos dois vê a manhã
Mas o pressentimento do futuro?
O último momento daquele arco
O tempo passa nos relógios
É o descanso daquele viajante
Ele vai para o Cemitério, a cabeça se curva
Ele vai para o Cemitério, os dias terminam exaustos
Ele vai para o Cemitério, será que isso é o fim?
Ele vai para o Cemitério, a vida espalha ossos na terra gelada
Logo a canção não se agarra ao vento
Não cresce, nem um pouco
Afunda no fundo do lago profundo
Esquece, completamente sozinha
Quem vai ajustar a foice?
Na fenda da terra ele mesmo vai
Ruim é ceifar com a foice
Ele mesmo se curva e a morte agradece
Quem usa a foice?
Debaixo da árvore ou ossos?
Quem distribui justiça com ela
Deve pagar com seu próprio sangue
A vida ou a morte como sede
É o criador ou o portador de tristeza?
A foice bate na cabeça
A morte negra pega a cabeça
Ele vai para o Cemitério, o fim do caminho se vê
Ele vai para o Cemitério, os dias caem no esquecimento
Ele vai para o Cemitério, será que isso é o fim?
Ele vai para o Cemitério, a vida espalha ossos na terra gelada