Viikatelintu
Kun taivaskin sammuu
Ja ehtoo laskeutuu
Utuiseen veteen
Hitain vedoin airon
Jälkeen joka vedon
Jättäen pyörteen
Ja laineiden valkeat vaahtopäät kulkevat
Ennen kuin kiireesti rannoille lyö
Ja saarilta honkien siluetit nousee
Kätkien karikot rannoilta sen
Soi äänensä surullinen
Yllä järven synkän hiljaisen
Mustakurkku-uikku kupeet sen
Ovat niin ruosteen punaiset
Viikatelintu!
Nyt kylminä öinä, nähty miehen hahmon vaeltaa rantoja
Mustakurkku-uikku olallaan istuvan, he kertovat sen
Pássaro Viikate
Quando o céu também se apaga
E a noite desce
Na água nebulosa
Com remadas lentas
Após cada remada
Deixando um redemoinho
E as cabeças brancas das ondas seguem
Antes de baterem rapidamente nas margens
E das ilhas surgem as silhuetas dos pinheiros
Escondendo os recifes das margens
Seu canto é triste
Sobre o lago sombrio e silencioso
O mergulhão-de-pescoço-preto ao seu lado
É tão vermelho de ferrugem
Pássaro Viikate!
Agora, nas noites mais frias, um homem é visto vagando pelas margens
Com um mergulhão-de-pescoço-preto em seu ombro, eles contam isso