Kivireki
Nimeni
on kadonnut taulusta porraskäytävämme
nimesi
siellä vielä on ja jonkun toisen, on elämämme
asunnossa, jota enää en tunne
Valoa
ikkunastasi hohtaa ja kaksi varjoa
kohtaa
pian valo sammuu ja yön kylmyys saapuu ja
repivä yksinäisyyden tunne
Liikun kuin olisin uni tai yö
tämä jäätävä talvi ikuisesti häntäänsä syö
Raahaan
elämääni kuin kivirekeä perässäni
kannan
uniani, haaveitani, toiveitani selässäni
ja olen niiden ulkopuolella
Pian herään talviunestani
kaikki on kuin ennenkin!
Pian herään unestani
ennemmin tai myöhemmin!
Herään talviunestani
kaikki on kuin ennenkin!
Kaikki on kuin ennenkin!
Kaikki on kuin ennenkin!
Kivireki
Meu nome
se perdeu na parede da nossa escada
teu nome
tá lá ainda e de outra pessoa, é a nossa vida
num lugar que já não reconheço mais
Luz
brilha da sua janela e duas sombras
se encontram
logo a luz se apaga e o frio da noite chega e
a sensação de solidão dilacerante
Me movo como se fosse um sonho ou a noite
este inverno gelado devorando sua própria cauda
Arrasto
minha vida como um peso atrás de mim
carrego
meus sonhos, minhas esperanças, meus desejos nas costas
e estou fora deles
Logo vou acordar do meu sono de inverno
tudo será como antes!
Logo vou acordar do meu sonho
a hora vai chegar, mais cedo ou mais tarde!
Acordo do meu sono de inverno
tudo será como antes!
Tudo será como antes!
Tudo será como antes!