Dement
Voor ik in mijn auto stap kijk ik nog een keer om
Oma staart naar buiten, lijdzaam en gelaten
Een aangevreten standbeeld, getergd door ouderdom
Dat hardop in zichzelf staat te praten
Als in een poppenkraam staat zij daar voor het raam
Ik heb moeite om mijn tranen te bedwingen
Ik zwaai nog even vlug maar het oudje zwaait niet terug
Het lijkt wel of ze zachtjes staat te zingen
Oma waarom liet je mij in de steek
Heb je mij geestelijk verlaten
Je ogen zo flets en je haren zo bleek
Ik zou nog zo graag met je praten
Opa was jouw alles en toen hij was dood gegaan
Zat je urenlang stil voor je uit te staren
Je maakte niets meer schoon
Je vervuilde langzaam aan
En je sprak verward over je kinderjaren
Soms liep je 's avonds laat
Met de poppen over straat
Die jij nog uit je kindertijd bewaard had
En ik weer nog van die keer
Oh je wist volstrekt niks meer
Dat je een hele nacht bloot voor de koude haard zat
Oma waarom liet je mij in de steek
Heb je mij geestelijk verlaten
Je ogen zo flets, je haren zo bleek
Ik zou nog zo graag met je praten
Vorig jaar december zei je
Jij weet toch als ik later groot ben ik dan ga studeren
En heel misschien verhuizen we dan naar de grote stad
En vraag ik aan papa om nieuwe kleren
Ach je had het al verwacht
Toen ben je weggebracht
Daaraan bleek eenvoud weg niet te ontkomen
En soms als je helder bent
Dan vraag jij me lieve vent
Waarom heeft de heer mij nog niet weggenomen
Demente
Antes de entrar no meu carro, olho mais uma vez pra trás
Vovó olha pela janela, resignada e calada
Uma estátua desgastada, atormentada pela idade
Que fala sozinha, em voz alta, sem parar
Como numa vitrine de bonecas, ela está ali na janela
Eu mal consigo segurar as lágrimas que vêm
Eu aceno rapidamente, mas a velhinha não acena de volta
Parece que ela está cantando baixinho
Vovó, por que você me deixou pra trás?
Você me abandonou mentalmente?
Seus olhos tão apagados e seus cabelos tão pálidos
Eu gostaria tanto de conversar com você
Vovô era tudo pra você e quando ele se foi
Você ficou horas olhando pro nada, em silêncio
Você não limpava mais nada
Foi se sujando aos poucos
E falava confusa sobre sua infância
Às vezes, à noite, você saía
Com as bonecas pela rua
Aquelas que você guardou da sua infância
E eu me lembro daquela vez
Oh, você não sabia de nada
Que passou a noite inteira nua perto da lareira fria
Vovó, por que você me deixou pra trás?
Você me abandonou mentalmente?
Seus olhos tão apagados, seus cabelos tão pálidos
Eu gostaria tanto de conversar com você
No dezembro passado, você disse
Você sabe que quando eu crescer, eu vou estudar
E talvez a gente se mude pra cidade grande
E eu vou pedir pro papai comprar roupas novas
Ah, você já esperava por isso
Então você foi levada embora
E ficou claro que não havia como escapar da simplicidade
E às vezes, quando você está lúcida
Você me pergunta, querido
Por que o Senhor ainda não me levou?