Diner
We waren, denk ik, net drie maanden niet meer bij elkaar
Toen hij me belde, om te vragen hoe het met me was
Ik zat toen al niet meer zo vreselijk in zak en as
En zijn afwezigheid voelde toen al een tijdje niet meer raar
Hij zei: "Je spreekt met mij, je bent me toch nog niet vergeten?"
En "Weet je nog, we zouden toch een keertje samen eten"
Dat was waar
We spraken daarom af in "De Vier Wilgen" aan de Herengracht
Omdat we samen daar, besloten we, het vaakst hadden gezeten
En dus die week daarop, hij had een roosje meegebracht
Zaten we daar opeens weer samen in dat restaurant
Er leek geen klap veranderd, er was slechts een achterstand
In zaken die we vroeger altijd met elkaar bespraken
Hij was nog met die ander maar dat had ik wel verwacht
Hij noemde hem een schat, maar vond dat hij dat niet kon maken
We praatten over onze tijd
En over dat hij nog steeds nagelbijt
En ik dacht opeens, wat is het toch een lieve man
Het voelde zo vertrouwd, we hebben geen minuut gezwegen
Alsof ik er een goede vriend had bij gekregen
Dit was het bewijs dat dat dus blijkbaar kan
We hebben zelfs nog een dessert genomen
En om een uur of twaalf stonden we pas weer buiten, samen op de
Herengracht
En constateerden: "Kijk, er komen nieuwe blaadjes aan de bomen"
En daarna ging hij weg en was ik weer alleen
Ik heb hem nog een tijdje na staan kijken
En dacht: "Wat een voortreffelijk besluit"
Het leven kan vaak zo eenvoudig blijken
Maar later toen ik thuis zat op de bank
Voelde ik toch die treurigheid van binnen
Dat was het dus en nu is het voorbij
Het wachten kan weer gaan beginnen
Jantar
Acho que faz três meses que não estamos mais juntos
Quando ele me ligou, perguntando como eu estava
Naquela hora, eu já não estava tão mal assim
E a ausência dele já não parecia estranha há um tempo
Ele disse: "Você está falando comigo, você não esqueceu de mim, né?"
E "Lembra que a gente ia jantar juntos um dia?"
Isso era verdade
Por isso marcamos no "De Quatro Salgueiros" na Herengracht
Porque decidimos que era lá que mais costumávamos nos encontrar
Então, na semana seguinte, ele trouxe uma rosa
De repente, estávamos juntos de novo naquele restaurante
Parecia que nada tinha mudado, só havia um atraso
Em coisas que sempre discutíamos juntos
Ele ainda estava com outra, mas eu já esperava isso
Ele a chamava de amor, mas achava que não deveria
Conversamos sobre nosso tempo
E sobre como ele ainda roía as unhas
E eu pensei de repente, que homem adorável
Era tão familiar, não ficamos um minuto em silêncio
Como se eu tivesse ganhado um bom amigo
Isso era a prova de que isso realmente pode acontecer
Ainda pedimos uma sobremesa
E por volta da meia-noite, saímos juntos, na
Herengracht
E constatamos: "Olha, estão brotando novas folhas nas árvores"
E depois ele foi embora e eu fiquei sozinho de novo
Fiquei olhando ele por um tempo
E pensei: "Que decisão maravilhosa"
A vida pode ser tão simples às vezes
Mas depois, quando eu estava em casa no sofá
Senti aquela tristeza por dentro
Era isso, e agora acabou
A espera pode começar de novo