De staking van de dichters
Toen de dichters gingen staken op een mooie dag in mei
Omdat zij geen zout verdienden in de pap, de balkenbrij
Dreven lied'ren op de winden ongeschreven zo voorbij
Toen de dichters gingen staken in de mei
Toen de dichters bleven staken in de hete zomerzon
Werd geen lied meer opgelaten als een kleine luchtballon
Zelfs geen puntdicht kwam te voorschijn, alles bleef in de cocon
Toen de dichter bleven staken in de zon
Toen de herfst z'n oude kleur kreeg duurde nog de staking door
Blaad'ren vielen van de bomen, maar van dichters nog geen spoor
In de bos vond men de sporen van het paddestoelenrijk
Kleuren hingen aan de bomen zo te kijk
In de koude gure winter leek de wereld grijs en kaal
Niemand durfde meer te zingen, niemand kwam meer op 't verhaal
Maar toen 't voorjaar in het land kwam was het met de staking uit
En een nieuwe lente bracht een nieuw geluid
Dichters grepen naar de toetsen in het eerste lentelicht
Heel de aarde lag weer open, heel de wereld een gedicht
Ook als zij geen zout verdienden in de pap, de balkenbrij
Zong hun hart weer van de lente, van de mei
A Greve dos Poetas
Quando os poetas entraram em greve em um lindo dia de maio
Porque não ganhavam nada, só um mingau sem sal
Canções flutuavam ao vento, escritas assim, sem fim
Quando os poetas entraram em greve em maio
Quando os poetas continuaram a greve sob o sol quente do verão
Nenhuma canção mais subia como um balão no ar
Nem mesmo um poema curto apareceu, tudo ficou em sua concha
Quando os poetas continuaram a greve sob o sol
Quando o outono trouxe suas cores, a greve ainda persistia
Folhas caíam das árvores, mas poetas não apareciam
Na floresta, encontraram vestígios do reino dos cogumelos
Cores pendiam das árvores, uma bela visão
No frio e gélido inverno, o mundo parecia cinza e nu
Ninguém se atrevia a cantar, ninguém contava mais histórias
Mas quando a primavera chegou, a greve chegou ao fim
E uma nova estação trouxe um novo som
Os poetas tocaram as teclas na primeira luz da primavera
Toda a terra se abria novamente, o mundo era um poema
Mesmo que não ganhassem nada, só um mingau sem sal
Seus corações cantavam novamente sobre a primavera, sobre maio