Geen eeuwig gouden bergen
Ik was verlegen als je naar me lachte
Ik werd er zenuwachtig van en blij
En steeds ontredderde jij mijn gedachten
Als je op jouw manier iets aardigs zei
Een complimentje dat ik niet verwachtte
Zo lief en helemaal alleen voor mij
Ik dacht: wat is het toch dat mij bezielt?
Tot ik ontdekte dat ik van je hield
Jij nam mijn hand en leidde mij op paden
Waarlangs verliefde mensen altijd gaan
Jij zong een zo sublieme serenade
Die ik uiteindelijk niet kon weerstaan
En hoe het verder ging, dat laat zich raden
Jij gaf mij telkens weer het wonder aan
En ik heb telkens weer voor jou geknield
Omdat m'n hele wezen van je hield
Maar d'r bestaan geen eeuwig gouden bergen
Een lente blijft niet altijd even groen
Je kunt en mag dat ook niet van het leven vergen
Straks zal nooit meer kunnen zijn als toen
Ik zal Sneeuwwitje zijn, maar zonder dwergen
En jij hebt met toverprinsen niks van doen
Maar soms denk ik: overmorgen ben ik oud
En ik weet niet eens of ik nog wel van houd
Nenhum Ouro Eterno
Eu ficava tímido quando você sorria pra mim
Isso me deixava nervoso e feliz
E sempre bagunçava meus pensamentos
Quando você dizia algo legal do seu jeito
Um elogio que eu não esperava
Tão doce e só pra mim
Eu pensava: o que será que me consome?
Até que percebi que eu te amava
Você pegou minha mão e me guiou por caminhos
Por onde sempre andam os apaixonados
Você cantou uma serenata tão sublime
Que eu acabei não conseguindo resistir
E como tudo continuou, isso é fácil de imaginar
Você sempre me mostrava o milagre
E eu sempre me ajoelhei por você
Porque meu ser inteiro te amava
Mas não existem montanhas de ouro eternas
Uma primavera não fica sempre tão verde
Você não pode e não deve exigir isso da vida
Logo, nada será como antes
Eu serei a Branca de Neve, mas sem os anões
E você não tem nada a ver com príncipes encantados
Mas às vezes eu penso: depois de amanhã eu serei velho
E nem sei se ainda vou amar