Úrið Mitt Er Stopp
Senn mun lengsti vetur í mínu mannaminni líða undir endalok
þÁ get ég dregið gardínurnar frá og loftað um rotið kot
Og hætt að tæma tóma vasa mína fyrir skammtímabros
Bros, bros, bros
Ég hef heyrt að hrafninn syngi dægurlög sín fegur en nokkur fugl
Og ég hef heyrt þótt að daginn lengi þá sé líf okkar stutt
Að lokum heyrði ég að það sem fellur leitar að lokum upp
Upp, upp, upp
Von er á grænna grasi – von er á grænna grasi þeim megin sem ég bý
Ég sperri þumalinn við gullinn veg og beini’ honum heim til mín
Ét eigið hold og í blóð morgunmat – mitt brauð og mitt eigið vín
Mattar perlur og villisvín, það sem að skerpir mína sýn-
Ist máninn ætla’ að tjalda öllu til á heiðskýrum himni’ í nótt
þÁ vex mér feldurinn, um skóginn á fjórum loppum læðist hljótt
Ég bera tennurnar og naga af mér þrönga ól í nætursól
Sól, sól, sól
þAð er svo einfalt að einfalda raunveruleikann
Fljóta yfir ljóta fólkið, skjótast milli heimshorna
Ég syndi yfir fjögur höf, baksund svo ég sjái
Stjörnurnar segja mér til vegar, þangað sem ég þrái
Hljóti ég vota gröf og aldrei næstu strönd ég sjái
Reyndi ég þó að sleppa við hlekkina sem að ég setti sjálfur á mig
Og það er meira virði en flest svo það fær ekkert á mig
Lærði að elska daginn þegar ég og nóttin urðum náin
Tíminn, mikill eða lítill
Úrið mitt er stopp en það er tvisvar rétt yfir sólarhringinn
Leyfðu mér að taka annan dans yfir taktana sem að hann spilar
Á heimsendi þá vil ég segjast hafa lifað
Dögunum með dögun fækkar samkvæmt sögum
Satt eða logið er ég alltof freðinn til að skilja það
Leyfðu mér að taka annan dans yfir taktana því ég vil halda í það
Að deyja, vitandi að ég hafi lifað
Meu relógio é uma parada
Ao mesmo tempo, o inverno mais longo em meu nome acabará
então eu posso tirar as cortinas e arejar um kot podre
E pare de esvaziar meu bolso vazio para uma interrupção de curto prazo
Bros, bros, bros
Ouvi dizer que os corvos cantam suas fadas lindas do que qualquer pássaro
E eu ouvi isso por muito tempo, nossas vidas são curtas
Finalmente, ouvi dizer que o que eventualmente acaba procurando por
Para cima, para cima, para cima
Há uma grama verde - há uma grama verde no lado que eu vivo
Eu bloqueei o polegar pela estrada dourada e o dirigi para casa para mim
Uma própria carne e um pequeno-almoço de sangue - meu pão e meu próprio vinho
Grânulos de mate e javali, que afiam minha visão -
O último mês vai "contar todos no céu" na noite
você cresce meu casaco, a madeira em quatro corridas é silenciosa
Eu carrego meus dentes e inseto uma correia apertada no nariz da minha noite
Sol, sol, sol
É tão simples de simplificar a realidade
Flutuar sobre as pessoas feias, se apressar entre o globo
Pecado quatro mares, de volta, então eu vejo
As estrelas me falam a mão, onde anseio
Vou tocar uma tumba e nunca a próxima costa que vejo
No entanto, tentei soltar os links que eu me colocava
E é mais valioso do que a maioria, por isso não importa para mim
Aprendi a amar o dia em que eu e a noite chegaram perto
Tempo, ótimo ou pequeno
O meu relógio está parado, mas é duas vezes por dia
Deixe-me levar outra dança ao ritmo que ele interpreta
No mundo, eu quero reivindicar ter vivido
Os dias com amanhecer estão diminuindo de acordo com histórias
Sáb ou riso, eu sou muito amigo para entender isso
Deixe-me levar outra dança ao ritmo, porque eu quero mantê-la
Para morrer, sabendo que eu vivi