Gece Perisi (Night Fairy)
Denize açýlan, penceresi olan ama bütün her tarafý pencere
Tül perdeleri uçuþan uçuk mavi. Ýnanýlmaz güzel bir oda
Biraz önce o odada su varmýþ, deniz. Oraya kadar gelmiþ,
bütün odayý kaplamýþ ama ondan sonra zamaný gelince çekilmiþ.
Denizin býraktýðý neler var. Olamaz!Ýnanýlmaz. Böyle tutuyorum
bi tane deniz kabuðu, kocaman ve nasýl söyleyeyim sana, incecik
Porselenden daha ince, daha da ince, hani biraz deniz kenarýna gidince
þu kadarcýk, þu kadarcýk sarý þeyler buluyorduk. Hatýrladýn mý?
Onlardan daha da ince. Üç tane içiçe girmiþ. Sen onu bir tane zannediyorsun
kocaman bir deniz minaresi. Ah!Görüyorum onlarý, sana göstermek
istiyorum. Hii!!! Dilim tutuluyor ne söyleyeceðimi þaþýrýyorum.
O kadýn arkamda, böyle bir tanesini hafifçe elime alýyorum.
Elime aldýðým anda tuz buz oluyor. Bir kaç ane parçasý kalýyor. Onun
içinden bi tane daha çýkýyot, o da kýrýlýyor, o da kýrýlýyor. Ama
diyorum; "Neden bunu elime aldým? O kadar güzel ki."
Sana göstermek istiyorum. Ve sen gelmeyi o tarafa hiç düþünmüyorsun.
Mecburen onu elime alýyorum ama elime aldýðým anda kýrýlýyor. Her taraf
dolu..Baþka bi tane görüyorum ondan da güzel! Be sefer onu elime alýyorum,
o çok saðlam, hiç birþey olmuyor ona. "Tamam iþte" diyorum. Ama diyorum;
"Ötekini göremedi" Sonra düþünüyorum; "Bu ondan da güzel!". "Ben anlatýrým ona"
diyorum. Tekrar o kabuklara baktým.Ýlhan'cým o kadar güzel kabuklar ki
Dev boyutlarda. Çok güzellerdi. Ama o da çok güzeldi.
"Denizin çekildiði oda"
Son kapýnýn ardýnda, gül kokulu çeyiz sandýðýnýn baþýnda buluþalým.
Bakalým tanýyabilecekmisin beni. Düþünemeyeceðin bir haldeyim.
Krizalit kristalin.
Fada da Noite
Abrindo-se para o mar, com janelas por toda parte
Cortinas de tule voando, um azul pálido. Um quarto incrível
Há pouco, naquele quarto havia água, mar. Ela chegou até lá,
tomou conta de tudo, mas depois, quando chegou a hora, recuou.
O que o mar deixou para trás. Não pode ser! Incrível. Assim eu seguro
uma concha do mar, enorme e como te dizer, finíssima
Mais fina que porcelana, ainda mais fina, sabe quando vamos
até a beira do mar e encontramos aquelas coisinhas amarelas? Lembra?
Mais finas que elas. Três delas se encaixaram. Você acha que é uma só,
uma enorme torre do mar. Ah! Eu vejo elas, quero te mostrar
Hii!!! Minha língua trava, fico sem saber o que dizer.
Aquela mulher atrás de mim, eu pego uma delas delicadamente.
No momento que pego, ela se despedaça. Ficam alguns pedaços.
Dela sai mais uma, essa também quebra, essa também quebra. Mas
eu digo: "Por que eu peguei isso? É tão bonito."
Quero te mostrar. E você nem pensa em vir até aqui.
Sou forçado a pegar, mas no instante que pego, quebra. Tudo
está cheio... Vejo outra, ainda mais bonita! Dessa vez eu pego,
e ela é tão firme, não acontece nada com ela. "Beleza, é isso" eu digo.
Mas eu digo: "A outra não conseguiu ver". Então eu penso: "Essa é mais bonita!". "Eu conto pra ela" eu digo. Olhei de novo para as conchas.
Ih, são conchas tão lindas, em tamanhos gigantes. Eram muito lindas.
Mas essa também era muito bonita.
"O quarto onde o mar recuou"
Atrás da última porta, vamos nos encontrar na caixa de costura com cheiro de rosa.
Vamos ver se você consegue me reconhecer. Estou em um estado que você não consegue imaginar.
Cristal de cristal.