Amsterdam
In dat Oud-Amsterdam, in de buurt van de haven
Gaan de zeelui zich laven, drinken 't hek van de dam
In dat Oud-Amsterdam, liggen zeelieden dronken
Als een wimpel zo lam, in de dokken te ronken
In dat Oud-Amsterdam, krijgt een zeeman de stuipen
Tot hij zich, grauw van gram, in 't bier wil verzuipen
Maar in Oud-Amsterdam zie je zeelui ontkatert
Als de ochtendzon schatert, over Damrak en Dam
In dat Oud-Amsterdam, zie je zeelieden bikken
Zilv'ren haringen slikken, bij de staart, uit de hand
Van de hand in de tand smijten zij met hun knaken
Want ze zullen 'm raken, als een kat in 't want
En ze stinken naar aal, in hun grofblauwe truien
En ze stinken naar uien, daarmee doen ze hun maal
Na dat maal staan ze op, om hun broek op te hijsen
En dan gaan ze weer hijsen, tot 't boert in hun krop
In dat Oud-Amsterdam zie je zeelieden zwieren
En dan de meiden versieren, lijf aan lijf, warm en klam
En draaien hun bals als een went'lende zon
Op de klank, dun en vol, van een accordeon
En zo rood als een kreeft happen zij naar wat lucht
Tot opeens, met een zucht, de muziek 't begeeft
Met een air van gewicht voeren zij met wat spijt
Dan hun Mokumse meid weer terug in het licht
In dat Oud-Amsterdam gaan de zeelui aan 't drinken
Aan 't drinken en drinken, en daar nog 'es op drinken
Tot 't Oude Kerksplein op een thuishaven lijkt
En de hoer in 't kozijn net als moedertje kijkt
En haar borst is de borst van verloofde of vrouw
En daarna weer zo'n dorst, en de nacht wordt al grauw
Want op terug naar de schuit en de kater breekt aan
En ze snikken 't uit, tegen meerpaal en kraam
In dat Oud-Amsterdam, in 't Oud-Amsterdam
In dat Oud-Amsterdam
Amsterdã
Naquela velha Amsterdã, perto do porto
Os marinheiros se embriagam, bebendo até cair
Naquela velha Amsterdã, os marujos ficam bêbados
Como um estandarte caído, nos docas a roncar
Naquela velha Amsterdã, um marinheiro entra em pânico
Até que ele, pálido de raiva, queira se afogar na cerveja
Mas em velha Amsterdã, você vê os marinheiros recuperados
Quando o sol da manhã brilha, sobre Damrak e Dam
Naquela velha Amsterdã, você vê os marinheiros se divertindo
Engolindo arenques prateados, pela cauda, da mão
Do jeito que gastam grana, jogando fora a grana
Porque eles vão acertar, como um gato no barco
E eles fedem a enguia, em seus suéteres azuis
E eles fedem a cebola, com isso fazem sua refeição
Depois da refeição, eles se levantam, para ajustar o cinto
E então vão se embriagar, até arrotar na garganta
Naquela velha Amsterdã, você vê os marinheiros dançando
E então conquistando as garotas, corpo a corpo, quente e úmido
E giram seus bailes como um sol que se põe
Ao som, fino e cheio, de um acordeão
E tão vermelhos quanto lagostas, eles tentam respirar
Até que de repente, com um suspiro, a música para
Com um ar de peso, eles vão com um pouco de pesar
Então sua garota de Mokum volta à luz
Naquela velha Amsterdã, os marinheiros estão bebendo
Bebendo e bebendo, e ainda mais bebendo
Até que a Praça da Igreja Velha pareça um porto seguro
E a prostituta na janela olha como uma mãe
E seu peito é o peito de uma noiva ou esposa
E depois vem outra sede, e a noite já está cinza
Porque é hora de voltar para o barco e a ressaca começa
E eles choram, contra o cais e a barraca
Naquela velha Amsterdã, na velha Amsterdã
Naquela velha Amsterdã