Jaargetijden
Het is winter, de sneeuw valt naar beneden
Een man, een kind, een slee, het wit gevroren gras
Ze kijkt naar buiten en staart in 't verleden
Haar liefste lief, de ster van David op z'n jas
En ze weet wel dat er niemand luistert
Maar toch fluistert zij zacht zijn naam
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
't Is lente, nieuwe blaad'ren aan de bomen
Kinderen spelen, schreeuwen, lachen, kattekwaad
Maar in haar hart voelt zij de angst, ze blijven komen
Gierende remmen, stampende laarzen in de straat
En ze weet wel dat er niemand luistert
Maar haar hoop is nooit echt weggegaan
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
Het is zomer, de zon schijnt door de ramen
Een mooi terras, grote drukte op 't plein
Maar zij ziet alleen maar die vergeten namen
Gelaten wachtend op die volgepakte trein
En ze weet wel dat er niemand luistert
Zoveel jaren zijn voorbij gegaan
Toch zal ze hem ooit weer zien
Morgen misschien
Het is herfst, buiten kom je niemand tegen
De storm huilt en de wind heeft vrij spel
En zij zit weer in dat kamp, in kou en regen
Weer neemt ze afscheid, bij de poorten van de hel
En ze weet wel dat er niemand luistert
Ze schrijft zijn naam op het beslagen raam
Ooit zal ze hem weer zien
Morgen misschien
Morgen misschien
't Wordt weer winter
Estações
É inverno, a neve cai lá de cima
Um homem, uma criança, um trenó, a grama branca congelada
Ela olha pra fora e fixa o olhar no passado
Seu amado, a estrela de Davi em seu casaco
E ela sabe que ninguém escuta
Mas mesmo assim sussurra seu nome
Um dia ela o verá de novo
Talvez amanhã
É primavera, novas folhas nas árvores
Crianças brincando, gritando, rindo, fazendo travessuras
Mas em seu coração ela sente o medo, eles continuam vindo
Freios rangendo, botas pesadas na rua
E ela sabe que ninguém escuta
Mas sua esperança nunca realmente se foi
Um dia ela o verá de novo
Talvez amanhã
É verão, o sol brilha pelas janelas
Um lindo terraço, muita agitação na praça
Mas ela só vê aqueles nomes esquecidos
Esperando pacientemente pelo trem lotado
E ela sabe que ninguém escuta
Tantos anos se passaram
Ainda assim, um dia ela o verá de novo
Talvez amanhã
É outono, lá fora você não encontra ninguém
A tempestade uiva e o vento tem liberdade total
E ela está de volta naquele acampamento, no frio e na chuva
Mais uma vez se despede, nas portas do inferno
E ela sabe que ninguém escuta
Ela escreve seu nome no vidro embaçado
Um dia ela o verá de novo
Talvez amanhã
Talvez amanhã
Vai ser inverno de novo
Composição: M. Peters