Mijn vader zei
Mijn vader zei: de noordewind
Verstuift het hoge duin bij Scheveningen
Bij Scheveningen, zo hard m'n kind
Dat je niet weet of 't stuift
Of dat de zee het voorwaarts schuift
Het is die wind
Die met zijn adem-noord
In de ogen boort
Van man en kind
En die zijn klokkenspel van noorderkou
Doet tinkelen in hun ogenblauw
Mijn vader zei: de noordewind
Doet de aarde kantelen rond Gent en Brugge
Rond Gent en Brugge blaast noord de wind
En woelt de aarde bloot
Om 't groot belfroot van Gent en Brugge
De meisjes hier
Geeft hij de kalme blik
Van stadjes oud
En winterkoud:
Hun breekbaar haar klost hij met stramme hand
Tot Brussels kant, tot Brussels kant
Mijn vader zei: de noordewind
Scheurde het oude land tussen Zeebrugge
Tussen Zeebrugge blies noord de wind
En scheurde 't oude land
Tussen Zeebrugge en Engeland
En Londen is
Niet meer als voor die vloed
Het bolwerk dat
Brugge behoedt
Maar Londen werd een buitenwijk van Brugge
Verzonken in de Noordzeevloed
Mijn vader zei: de noordewind
Zal straks mijn zielloos lijf ter aarde dragen
Hij neemt mij mee, de noordewind
En draagt mij tot aan zee
Begraaft me aan de rand van 't strand
De noordewind
Maakt mij straks kapitein
Van 'n wering die
De golven breekt
De noordewind maakt van mijn lijk een dijk
Die jullie warme tranen breekt
Meu pai disse
Meu pai disse: o vento do norte
Dissipa a alta duna em Scheveningen
Em Scheveningen, tão forte, meu filho
Que você não sabe se é poeira
Ou se o mar está empurrando pra frente
É esse vento
Que com seu sopro do norte
Fura os olhos
De homem e criança
E que faz seu sino de frio do norte
Tocar em seu azul de olhos
Meu pai disse: o vento do norte
Faz a terra inclinar em torno de Gent e Brugge
Em Gent e Brugge, sopra o vento do norte
E expõe a terra
Para o grande sino de Gent e Brugge
As meninas aqui
Recebem o olhar sereno
De vilarejos antigos
E frios de inverno:
Seu cabelo frágil ele amarra com mão rígida
Até o lado de Bruxelas, até o lado de Bruxelas
Meu pai disse: o vento do norte
Rasgou a antiga terra entre Zeebrugge
Entre Zeebrugge, soprou o vento do norte
E rasgou a antiga terra
Entre Zeebrugge e Inglaterra
E Londres não é
Mais do que antes daquela enchente
A fortaleza que
Protege Brugge
Mas Londres se tornou um subúrbio de Brugge
Afundada na enchente do Mar do Norte
Meu pai disse: o vento do norte
Logo levará meu corpo sem alma à terra
Ele me leva, o vento do norte
E me carrega até o mar
Me enterra na beira da praia
O vento do norte
Fará de mim, em breve, capitão
De uma barreira que
Quebra as ondas
O vento do norte faz do meu corpo uma duna
Que quebra suas quentes lágrimas