Wij zijn eender
Je ogen lijken zonnen van koper.
Je hebt wat van Johannes de Doper.
Je hebt de blik van een wereldhervormer.
En kijkt of je de hemel gaat bestormen.
Toch lijk je schichtig als een dier.
Want de mensen kijken je misprijzend na.
Omdat jij hun nette avenue ontsiert.
En ze mompelen zacht: "'t Wordt hier Zwart Afrika"
Maar wij zijn eender, jij en ik.
Wij zijn eender, zwart en wit.
Je moet het in je eigen hart bekijken.
Want wie zijn eender, jij en ik.
Wij zijn eender, zwart of wit.
Of je wil of niet, we zijn elkaars gelijken.
Je handen zij als varens of palmen.
Je stem, een kathedraal vol psalmen.
En als je loopt, swingen stenen uit de straten.
En als je lacht, verbleken zelfs fanaten.
Maar nog steeds word jij gezien als een defekt.
Is dat angst of razernij of nog iets meer?
Als ik jou zie, denk ik echt niet opgewekt.
Dat we eender zijn, misschien ben jij wel méér.
Maar wij zijn eender, jij en ik.
Wij zijn eender, zwart en wit.
Je moet het in je eigen hart bekijken.
Want wie zijn eender, jij en ik.
Wij zijn eender, zwart of wit.
Of je wil of niet, we zijn elkaars gelijken.
Want als het regent, word ik nat als jij.
Als de zon schijnt, jij en ik weer blij.
Als jij een vriend verliest, ben jij als ik verloren.
Want wij zijn eender, jij en ik.
Wij zijn eender, zwart en wit.
Je moet het in je eigen hart bekijken.
Want wie zijn eender, we zijn eender
We zijn eender, we zijn eender.
Jij en ik!
Nós somos iguais
Teus olhos parecem sóis de cobre.
Você tem algo de João Batista.
Tem o olhar de um reformador do mundo.
E observa se vai conquistar o céu.
Mas você parece nervosa como um animal.
Pois as pessoas te olham com desprezo.
Porque você estraga a avenida deles.
E sussurram baixinho: "Aqui vai ser a África Negra."
Mas nós somos iguais, você e eu.
Nós somos iguais, preto e branco.
Você precisa olhar no seu próprio coração.
Pois quem é igual, você e eu.
Nós somos iguais, preto ou branco.
Quer você queira ou não, somos semelhantes.
Suas mãos são como samambaias ou palmeiras.
Sua voz, uma catedral cheia de salmos.
E quando você anda, as pedras dançam nas ruas.
E quando você sorri, até fanáticos perdem a cor.
Mas ainda assim, você é vista como um defeito.
É medo ou raiva ou algo a mais?
Quando eu te vejo, não fico nada animado.
Que somos iguais, talvez você seja ainda mais.
Mas nós somos iguais, você e eu.
Nós somos iguais, preto e branco.
Você precisa olhar no seu próprio coração.
Pois quem é igual, você e eu.
Nós somos iguais, preto ou branco.
Quer você queira ou não, somos semelhantes.
Pois quando chove, eu fico molhado como você.
Quando o sol brilha, você e eu ficamos felizes de novo.
Quando você perde um amigo, você se sente como eu, perdido.
Pois nós somos iguais, você e eu.
Nós somos iguais, preto e branco.
Você precisa olhar no seu próprio coração.
Pois quem é igual, nós somos iguais.
Nós somos iguais, nós somos iguais.
Você e eu!