De pianoles
Onbarmhartig slaat ze de maat
Ene, tweee, driee, viere
Fout
Over
Ene, tweee, driee, viere
Fout
Over, over
Je hebt niet gestudeerd, zegt ze, je hebt weer niet gestudeerd
Ze zit een beetje gebocheld achter me
De ogen priemen achter de brilleglazen
De zwarte hoge schoenen met veters stampen de maat mee met de stok
Ze ergert zich
Discipline, zegt ze, en over, over, over
Bij de zesde keer over gebeurt het
De toetsen van de piano worden wazig
M'n handen glijden in m'n schoot en ballen zich tot kleine onmachtige vuisten
Nog een keer over, denk ik, en dan gebeurt er iets vreselijks
Over
En daar gaan ze, de vuisten
Met al hun kracht slaan ze van links naar rechts over de toetsen
En terug
En nog een keer
En nog een keer
Dan sta ik op
Mijn grootmoeder wil me tegenhouden maar ik grijp
Haar stok waar ze niet buiten kan en smijt hem in de hoek van de kamer
Ze zegt niks
Haar lippen zijn stijf op elkaar geklemd
Haar neusvleugels trillen
De hand met de kromme vingers gaat langzaam omhoog
Ze moet me slaan, denk ik, ze moet het doen
De hand komt met kracht naar beneden maar remt vlak
Bij m'n gezicht af en legt zich, als een bevend diertje, tegen m'n wang
Kind, zegt ze, en dan nog eens
Kind
Ze schuift op mijn stoel achter de piano en begint te spelen
Ik haal haar stok uit de hoek van de kamer en luister
Haar handen grijpen als klauwtjes in de toetsen
De romp beweegt zich wiegend van achteren naar voren
En van links naar rechts
Het witte knotje half los
Vanonder haar handen vandaan springen de noten
Hoogop de kamer in en blijven even trillend in de lucht
Hangen voordat ze zich uitgezongen neerleggen op de kast
Het bed
Op de grond
Het tempo wordt hoger en ze lacht
Dan ineens is daar het akkoord dat fout gaat
De misslag
Ze schrikt, alsof er een afschuwelijk beest in haar vingers bijt
Even luistert ze, alsof ze denkt dat het nog goed kan komen
Dan slaat ze met een klap de piano dicht
Ze ziet er uit als een boos heksje en pakt haar stok
Nu zal het gebeuren, denk ik, nu zullen we het hebben
Nu zal ze op haar stok gaan zitten en door het raam wegvliegen
De witte haren wapperend achter zich aan
De zwarte hoge schoenen met veters aan weerskanten bungelend
Eerbiedig doe ik een stap achteruit om haar voldoende
Ruimte te geven voor de start
Grootmoeder, zeg ik plechtig, het spijt mij dat ik nooit gestudeerd heb
En even later
Het ga u goed
Ze kijkt me argwanend aan en gaat moe in haar leunstoel zitten
De volgende dag is ze dood
Wil je grootmoeder nog even goeiendag zeggen, vraagt m'n vader
Nee, zeg ik, dat heb ik gisteren al gedaan
De pianoles
Implacável, ela bate o compasso
Um, dois, três, quatro
Errado
De novo
Um, dois, três, quatro
Errado
De novo, de novo
Você não estudou, diz ela, você não estudou de novo
Ela está um pouco encurvada atrás de mim
Os olhos a espreitam por trás das lentes
Os sapatos pretos de salto batem o compasso com a bengala
Ela se irrita
Disciplina, diz ela, e de novo, de novo, de novo
Na sexta vez que se repete, acontece
As teclas do piano ficam embaçadas
Minhas mãos escorregam no colo e se fecham em punhos impotentes
Mais uma vez, penso, e então algo terrível acontece
De novo
E lá vão eles, os punhos
Com toda a força, batem de um lado para o outro nas teclas
E voltam
E mais uma vez
E mais uma vez
Então eu me levanto
Minha avó quer me impedir, mas eu agarro
A bengala dela, que não pode sair, e a jogo no canto da sala
Ela não diz nada
Os lábios dela estão firmemente comprimidos
As narinas tremem
A mão com os dedos tortos sobe lentamente
Ela deve me bater, penso, ela precisa fazer isso
A mão desce com força, mas para bem na minha cara
E se acomoda, como um bichinho tremendo, na minha bochecha
Criança, diz ela, e mais uma vez
Criança
Ela se acomoda na minha cadeira atrás do piano e começa a tocar
Eu pego a bengala dela do canto da sala e escuto
As mãos dela agarram as teclas como garras
O tronco se move balançando de trás para frente
E de um lado para o outro
O coque branco meio solto
Notas saltam debaixo das mãos dela
Subindo pelo quarto e ficam tremendo no ar
Pairando antes de se acomodarem no armário
Na cama
No chão
O ritmo acelera e ela sorri
Então, de repente, vem o acorde que dá errado
O erro
Ela se assusta, como se um bicho horrível mordesse seus dedos
Ela escuta por um momento, como se pensasse que ainda poderia dar certo
Então, com um tapa, ela fecha o piano
Ela parece uma bruxinha brava e pega sua bengala
Agora vai acontecer, penso, agora vamos ter isso
Agora ela vai se sentar na bengala e voar pela janela
Os cabelos brancos esvoaçando atrás dela
Os sapatos pretos de salto balançando de cada lado
Respeitosamente, dou um passo para trás para dar a ela
Espaço suficiente para a decolagem
Vovó, digo solenemente, lamento não ter estudado
E pouco depois
Que você tenha um bom dia
Ela me olha desconfiada e se senta cansada em sua poltrona
No dia seguinte, ela está morta
Você quer dizer adeus para a vovó, pergunta meu pai
Não, digo, já fiz isso ontem