Jacobus Theodorus
Hij leeft maar tien dagen omdat hij stikt in zijn kussen
Jacobus Theodorus was niet gewenst
Zodra Martha merkt dat ze zwanger van hem is probeert ze alles om er vanaf te komen
Wanneer haar man op het land werkt en de kinderen buiten of op school zijn laat ze zich regelmatig van de trap vallen. Dagelijks fietst ze over hobbelige wegen. Er gebeurt niet veel meer dan dat ze een voet verstuikt en onder de blauwe plekken komt te zitten
Haar man doet alsof hij niets merkt. Ze weet dat hij weet waar ze mee bezig is
Ze spreken er niet over
Als hij 's ochtends het land op gaat, zegt hij 'tot vanmiddag' zonder haar aan te kijken
Na vier maanden geeft ze het op. Haar buik groeit. Met weerzin voelt ze het leven. Als de kinderen vragen wat er is, valt ze uit
In de achtste maand sterft grootvader
Een mond minder, maar het maakt niet veel uit, want hij at toch al haast niks meer
Jacobus Theodorus wordt geboren in april
Hij ligt in de houten wieg naast haar bed
Hij huilt veel. Ze legt hem iedere keer weer aan haar borst om van het geschreeuw af te zijn. Verder bekijkt ze hem nauwelijks
De tiende dag na de bevalling is ze bezig in de keuken. Na een paar uur valt het haar op dat hij niet meer schreeuwt. Ze loopt naar boven en ziet het kind op zijn buik liggen. Z'n hoofd in het kussen. Ze weet het meteen
Haar man komt van het land. "Hij is gestikt in zijn kussen", zegt ze
De man kijkt haar niet aan. Dan, ineens heft hij zijn hoofd op. Zijn blik treft haar als een bliksem. Ze wankelt
"Ik heb het gedaan", schreeuwt ze, "Ik"
De man timmert een kleine kist en draagt het weg op zijn rechterschouder
Hij begraaft het naast de grootvader
Martha gaat in bed liggen. Twee dagen en twee nachten zegt ze niets. De derde nacht worden de anderen wakker van het lawaai. Ze ligt onder aan de trap
Haar man vraagt of ze zich bezeerd heeft. Ze zegt "nee" en gaat weer naar bed
Dit herhaalt zich een week lang iedere nacht. Niemand slaapt. Iedereen let op
Maar toch, telkens is ze de anderen te slim af
De dokter wordt gehaald. Ze knikt bij ieder woord dat hij zegt. Met haar armen gekruist over haar borst wiegt ze zachtjes heen en weer. Ze laat zich gedwee meenemen. De dokter weet niet wanneer ze terugkomt. Ook in de inrichting, zegt hij, kunnen ze haar geen moment alleen laten
Jacobus Teodoro
Ele vive apenas dez dias porque se engasga no travesseiro
Jacobus Teodoro não era desejado
Assim que Martha percebe que está grávida dele, tenta de tudo para se livrar disso
Quando seu marido trabalha no campo e as crianças estão fora ou na escola, ela frequentemente se joga da escada. Todos os dias, ela pedala por caminhos esburacados. Não acontece muito mais do que ela torcer um pé e ficar cheia de roxos
Seu marido finge que não percebe. Ela sabe que ele sabe o que ela está fazendo
Eles não falam sobre isso
Quando ele sai para o campo de manhã, diz 'até a tarde' sem olhar para ela
Depois de quatro meses, ela desiste. Sua barriga cresce. Com desgosto, sente a vida. Quando as crianças perguntam o que há, ela explode
No oitavo mês, o avô morre
Uma boca a menos, mas não faz muita diferença, porque ele já quase não comia mais
Jacobus Teodoro nasce em abril
Ele está no berço de madeira ao lado da cama dela
Ele chora muito. Ela o coloca no peito toda vez para se livrar do grito. Além disso, ela mal o observa
No décimo dia após o parto, ela está na cozinha. Depois de algumas horas, percebe que ele não está mais gritando. Ela sobe e vê a criança de bruços. A cabeça dele no travesseiro. Ela sabe na hora
Seu marido vem do campo. 'Ele se engasgou no travesseiro', diz ela
O homem não a olha. Então, de repente, ele levanta a cabeça. O olhar dele a atinge como um raio. Ela vacila
'Eu fiz isso', grita ela, 'Eu'
O homem faz um caixão pequeno e o leva em seu ombro direito
Ele o enterra ao lado do avô
Martha vai para a cama. Dois dias e duas noites ela não diz nada. Na terceira noite, os outros acordam com o barulho. Ela está embaixo da escada
Seu marido pergunta se ela se machucou. Ela diz 'não' e volta para a cama
Isso se repete por uma semana todas as noites. Ninguém dorme. Todos estão atentos
Mas, mesmo assim, ela sempre consegue enganar os outros
O médico é chamado. Ela acena com a cabeça a cada palavra que ele diz. Com os braços cruzados sobre o peito, ela balança suavemente de um lado para o outro. Ela se deixa levar docilmente. O médico não sabe quando ela voltará. Também na instituição, diz ele, não podem deixá-la sozinha por um momento