395px

Nos Vemos em Folegandros

Lluís Llach

Ens veiem a Folegandros

Hauran quedat els fulls oberts
damunt la taula que potser
t'espera encara en un retorn incert.
El vell Kavafis i també
el teu Poeta que a l'Alguer
ens va commoure més enllà del cor.

Amb mi aprengueres de la mar,
jo amb tu el sentit de cada far
i així plegats vam ormejar un bell port
on la paraula i la passió,
els déus, uns versos i aquell cos
aixoplugaren somnis i cançons.

Ara sols queda la música, Eudald
ah, si no fos per la música, Eudald
que ens obre empares
a tantes ànsies
que omplen d'angoixa el cor.

Mira com sona la música, Eudald
encara ens queda la música Eudald
perquè ens commogui,
perquè ens uneixi,
perquè ens trasmudi enllà i més lluny,
lluny i enllà quan...

Amami Alfredo
I rodi el món...
Fa tant de fred al cor
si ens deixes sols.

I així tossuts anem sempre endavant
per por de morir-nos d'enyor i amistat
veient com l'amic se'n va...

Vivim com si no fos morint
que anem menant aquest camí
a un horitzó d'absències infinit.
Tu hi ets i em veus com vaig venint,
fes-me un recer Eudald, amic,
i encetarem el joc dels vells marins.
A Ítaca el gest pel bell retorn,
a Amalfi el full on deixar un nom
i a Ponza el lloc per viure en pau la mort.
I si cansats d'eternitat
a Folegandros fem un tast,
ja saps la plaça on hi reposa el Món...

Ah, si no fos per la música, Eudald,
mira com sona la música, Eudald,
que ens posa l'aire sota les ales
i així ens permet el vol...

Ah, que no pari la música, Eudald,
que se'ns emporti la música, Eudald,
perquè ens commogui,
perquè ens exalti,
perquè ens trasmudi enllà i més lluny,
lluny i enllà quan...

Amami Alfredo
i rodi el món...
fa tant de fred al cor
si em deixes sol...

així cansats i amarats de records,
seguim inventant-nos que hi ha un horitzó
només per oblidar la mort...

Una cançó d'enyor com una bressola
perquè t'acaroni el cor en les llargues hores.

Nos Vemos em Folegandros

Ficaram as folhas abertas
em cima da mesa que talvez
te espera ainda em um retorno incerto.
O velho Kavafis e também
o teu Poeta que em Alghero
nos comoveu além do coração.

Comigo aprendeste do mar,
je com você o sentido de cada farol
e assim juntos construímos um belo porto
onde a palavra e a paixão,
os deuses, uns versos e aquele corpo
abrigaram sonhos e canções.

Agora só resta a música, Eudald
ah, se não fosse pela música, Eudald
que nos abre portas
a tantas ansiedades
que enchem de angústia o coração.

Olha como soa a música, Eudald
ainda nos resta a música, Eudald
para nos comover,
para nos unir,
para nos transformar em algo além e mais longe,
longe e além quando...

Amami Alfredo
e que o mundo gire...
Faz tanto frio no coração
se nos deixas sozinhos.

E assim teimosos seguimos sempre em frente
por medo de morrermos de saudade e amizade
vendo como o amigo se vai...

Vivemos como se não fosse morrendo
que vamos levando este caminho
a um horizonte de ausências infinitas.
Você está aí e me vê chegando,
faz-me um abrigo, Eudald, amigo,
e começaremos o jogo dos velhos marinheiros.
Em Ítaca o gesto pelo belo retorno,
em Amalfi a folha onde deixar um nome
e em Ponza o lugar para viver em paz a morte.
E se cansados da eternidade
em Folegandros fazemos uma prova,
você sabe a praça onde repousa o Mundo...

Ah, se não fosse pela música, Eudald,
veja como soa a música, Eudald,
que nos coloca o ar sob as asas
e assim nos permite voar...

Ah, que a música não pare, Eudald,
que a música nos leve, Eudald,
para nos comover,
para nos exaltar,
para nos transformar em algo além e mais longe,
longe e além quando...

Amami Alfredo
e que o mundo gire...
faz tanto frio no coração
se me deixas só...

assim cansados e embriagados de lembranças,
seguimos nos inventando que há um horizonte
só para esquecer a morte...

Uma canção de saudade como um berço
para que acaricie teu coração nas longas horas.

Composição: