Un núvol blanc
Senzillament se'n va la vida, i arriba
com un cabdell que el vent desfila, i fina.
Som actors a voltes,
espectadors a voltes,
senzillament i com si res, la vida ens dóna i pren paper.
Serenament quan ve l'onada, acaba,
i potser, en el deixar-se vèncer, comença.
La platja enamorada
no sap l'espera llarga
i obre els braços no fos cas, l'onada avui volgués queda's.
Així només, em deixo que tu em deixis;
només així, et deixo que ara em deixis.
Jo tinc, per a tu, un niu en el meu arbre
i un núvol blanc, penjat d'alguna branca.
Molt blanca...
Sovint és quan el sol declina que el mires.
Ell, pesarós, sap que, si minva, l'estimes.
Arribem tard a voltes
sense saber que a voltes
el fràgil art d'un gest senzill, podria dir-te que...
Només així, em deixo que tu em deixis;
així només, et deixo que ara em deixis.
Jo tinc, per a tu, un niu en el meu arbre
i un núvol blanc, penjat d'alguna branca.
Molt blanc...
Uma Nuvem Branca
Simplesmente a vida vai embora, e chega
como um novelo que o vento desenrola, e acaba.
Somos atores às vezes,
espectadores às vezes,
simplesmente e como se nada, a vida nos dá e tira o papel.
Serenamente quando vem a onda, acaba,
e talvez, ao se deixar vencer, começa.
A praia apaixonada
não sabe da longa espera
e abre os braços, não fosse o caso, a onda hoje quisesse ficar.
Assim só, me deixo que você me deixe;
só assim, te deixo que agora me deixe.
Eu tenho, para você, um ninho na minha árvore
e uma nuvem branca, pendurada em algum galho.
Muito branca...
Frequentemente é quando o sol se põe que você a vê.
Ele, pesado, sabe que, se diminui, você a ama.
Chegamos tarde às vezes
sem saber que às vezes
o frágil ato de um gesto simples, poderia te dizer que...
Só assim, me deixo que você me deixe;
assim só, te deixo que agora me deixe.
Eu tenho, para você, um ninho na minha árvore
e uma nuvem branca, pendurada em algum galho.
Muito branca...