Una finestra al mar
Una finestra al mar, una mirada
i veure el món passar entre les barques i tu.
Jugar amb l'atzar quan pinta
el Blau dels blaus amb crestes blanques
Una finestra al mar i aquella xarxa
per llençar-la als estels dels sentiments que hem perdut
i no poder salpar mai més
per un embruix i una aigua clara.
Què deu ser de l'Antonia que a Xefalú té casa,
va obrir les seves portes a cinc infants d´Albània
com una antiga deessa que encara creu amb l´ara.
Els pescadors l'estimen i li deixen les xarxes
amb mirallets de plata.
Una finestra al mar i perdre l'àncora
i enderrocar tants fars i abjurar dels astres... amb tu
per fer del nostre demà
el fruit d'un art imprevisible.
Una finestra al mar petita i blanca
que ens obligui a somiar enllà dels nostres absurds,
enllà d´aquest jo petit
que ens omple el cor però buida l´ànima.
Què deu pensar en Samir dalt del minaret de Tànger,
els peus damunt la misèria i els ulls somiant Espanya,
despullarà el seu cos tan bell i el llençarà a les aigües.
Déus facin que amb la força d'enyors i de nostàlgies
pugui ormejar una barca...
Una finestra al mar perquè l'habitin
els teus ulls inventant espais i límits de llum
mentre un nen s'endormisca
tot sentint com la Nena canta.
Què se n'ha fet d'en Ianis que va marxar d´Icària
per anar a la plaça Omònia i comprar una maragda
tant temps, tantes pregàries i no ha tornat encara,
presoner d'un cos insospitat,
d'un desig que no esperava...
Una finestra al mar, una mirada,
una olivera en pau tot just a l'angle,
una finestra al mar petita i blanca
que ens obligui a somiar...
Uma Janela para o Mar
Uma janela para o mar, um olhar
E ver o mundo passar entre os barcos e você.
Brincar com o acaso quando pinta
O Azul dos azuis com cristas brancas.
Uma janela para o mar e aquela rede
Para lançá-la às estrelas dos sentimentos que perdemos
E nunca mais poder zarpar
Por um feitiço e uma água clara.
O que será da Antonia que tem casa em Cefalù,
Abriu suas portas para cinco crianças da Albânia
Como uma antiga deusa que ainda acredita no altar.
Os pescadores a amam e deixam suas redes
Com espelhos de prata.
Uma janela para o mar e perder a âncora
E derrubar tantos faróis e renegar das estrelas... com você
Para fazer do nosso amanhã
O fruto de uma arte imprevisível.
Uma janela para o mar pequena e branca
Que nos obrigue a sonhar além dos nossos absurdos,
Além desse eu pequeno
Que enche o coração mas esvazia a alma.
O que deve pensar o Samir lá no minarete de Tânger,
Os pés sobre a miséria e os olhos sonhando com a Espanha,
Despir seu corpo tão belo e lançá-lo às águas.
Que os deuses façam com que com a força de saudades e nostalgias
Possa armar um barco...
Uma janela para o mar para que habitem
Seus olhos inventando espaços e limites de luz
Enquanto uma criança adormece
Sentindo como a Menina canta.
O que aconteceu com o Ianis que saiu de Icária
Para ir à praça Omonia e comprar uma esmeralda
Tanto tempo, tantas orações e ainda não voltou,
Prisioneiro de um corpo insuspeito,
De um desejo que não esperava...
Uma janela para o mar, um olhar,
Uma oliveira em paz logo na esquina,
Uma janela para o mar pequena e branca
Que nos obrigue a sonhar...