Camino de Herradura
Por un camino de herradura yo crecí, desenredándome en la greda y el barrial
Desenterraba los caballos de cargar, y a mis espaldas capotera y sobernal
Un buen arriero de alpargatas y bordón, bajo el rigor de la inclemencia invernal
Y en ocasiones bajo el fuerte rayo e Sol, que acompañaba la fatiga al caminar
Y el campesino siempre sale a la ciudad, lleva el caballo o el burrito pa' cargar
Y ese camino de herradura que recuerdo me causaba sufrimiento hasta salir a la central
La madrugada castigaba con el hielo y muchas horas caminando hasta llegar a la ciudad
La madrugada castigaba con el hielo y muchas horas caminando hasta llegar a la ciudad
Hoy ya no existe el duro caminito real, ya no me esperan mis hermanos ni mamá
No están los bosques, ya no hay nada que cazar, hay carretera, pero ya no está papá
Lloran los ranchos solitarios, no hay calor, muchos murieron de abandono y soledad
Los que nos fuimos a buscar vida mejor, hoy regresamos solamente a recordar
Y el campesino ya no sale a la ciudad, por el camino que teníamos que pasar
Y ese camino de herradura no sabía lo cansado que volvía de regreso hacia el hogar
Él me llevaba y me arrullaba con derroche de ver que era media noche y casi no podía llegar
Él me llevaba y me arrullaba con derroche de ver que era media noche y casi no podía llegar
Caminho de Ferradura
Por um caminho de ferradura eu cresci, desenrolando-me na lama e no barro
Desenterrava os cavalos de carga, e nas minhas costas capote e sobernal
Um bom vaqueiro de alpargatas e bordão, sob o rigor da intempérie invernal
E às vezes sob o forte sol, que acompanhava o cansaço ao caminhar
E o camponês sempre sai pra cidade, leva o cavalo ou o burrinho pra carregar
E esse caminho de ferradura que lembro me causava sofrimento até chegar na central
A madrugada castigava com o gelo e muitas horas caminhando até chegar na cidade
A madrugada castigava com o gelo e muitas horas caminhando até chegar na cidade
Hoje já não existe o duro caminho real, já não me esperam meus irmãos nem mamãe
Não tem mais florestas, já não há nada pra caçar, tem estrada, mas já não tá papai
Choram os ranchos solitários, não há calor, muitos morreram de abandono e solidão
Os que fomos buscar vida melhor, hoje voltamos só pra recordar
E o camponês já não sai pra cidade, pelo caminho que tínhamos que passar
E esse caminho de ferradura não sabia o quanto eu voltava cansado pra casa
Ele me levava e me embalava com o carinho de ver que era meia-noite e quase não conseguia chegar
Ele me levava e me embalava com o carinho de ver que era meia-noite e quase não conseguia chegar
Composição: Pablo Barreto