Maria Soliña
Polos camiños de Cangas
A voz do vento xemía:
Ai, que soliña quedaches,
María Soliña.
Nos areales de Cangas,
Muros de noite se erguían:
Ai, que soliña quedaches,
María Soliña.
As ondas do mar de Cangas
Acedos ecos traguían:
Ai, que soliña quedaches,
María Soliña.
As gaivotas sobre Cangas
Soños de medo tecían:
Ai, que soliña quedaches,
María Soliña.
Baixo os tellados de Cangas
Anda un terror de auga fría:
Ai, que soliña quedaches,
María Soliña.
Maria Soliña
Pelos caminhos de Cangas
A voz do vento sussurrava:
Ai, que sozinha você ficou,
Maria Soliña.
Nas areias de Cangas,
Muros à noite se erguiam:
Ai, que sozinha você ficou,
Maria Soliña.
As ondas do mar de Cangas
Ecos agudos traziam:
Ai, que sozinha você ficou,
Maria Soliña.
As gaivotas sobre Cangas
Sonhos de medo teciam:
Ai, que sozinha você ficou,
Maria Soliña.
Debaixo dos telhados de Cangas
Um terror de água fria anda:
Ai, que sozinha você ficou,
Maria Soliña.