Maria Soliña

Maria Soliña

Maria Soliña

Pelos caminhos de CangasPolos camiños de Cangas
A voz do vento sussurrava:A voz do vento xemía:
Ai, que sozinha você ficou,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

Nas areias de Cangas,Nos areales de Cangas,
Muros à noite se erguiam:Muros de noite se erguían:
Ai, que sozinha você ficou,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

As ondas do mar de CangasAs ondas do mar de Cangas
Ecos agudos traziam:Acedos ecos traguían:
Ai, que sozinha você ficou,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

As gaivotas sobre CangasAs gaivotas sobre Cangas
Sonhos de medo teciam:Soños de medo tecían:
Ai, que sozinha você ficou,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.

Debaixo dos telhados de CangasBaixo os tellados de Cangas
Um terror de água fria anda:Anda un terror de auga fría:
Ai, que sozinha você ficou,Ai, que soliña quedaches,
Maria Soliña.María Soliña.