Romance de Bernaldino e Sabeliña
Polo mundo me vou, madre,
polo mundo a camiñar(e)
en busca de Bernaldino
que no o podo atopar(e).
E se foi de terra en terra
e de lugar en lugar(e)
topou unha lavandeira
lavando nun areale.
-De Bernaldino señora
Que novas me pode dar(e)?
-Bernaldino, é da reina
o paxeciño galan(e).
Ao decir estas palabras
Bernaldino a porta sae
-Quen te trouxo aquí Sabela,
Quen te trouxo a este lugar(e)?
-Teus amores Bernaldino,
por aquí me fan andar(e).
colleronse polo brazo,
Puxeronse a pasear(e).
En canto os vira a raiña
aos dous mandara matar(e)
a ella enterrana no coro,
enterrano no altar(e).
Dela naceu unha fonte,
E del un verde olivar(e);
Tanto crecen un e outro
Que aos ceos foron chegar
Cando os ventos sopran mainos
os dous se queren falar(e)
Cando os ventos sopran recios
os dous se queren bicar(e)
Romance de Bernaldino e Sabeliña
Pelo mundo eu vou, mãe,
pelo mundo a caminhar
em busca de Bernaldino
que não consigo encontrar.
E se foi de terra em terra
e de lugar em lugar,
achou uma lavandeira
lavando numa areia.
- Sobre Bernaldino, senhora,
que novidades pode me dar?
- Bernaldino, é da rainha
o galã do lugar.
Ao dizer essas palavras
Bernaldino sai pela porta.
- Quem te trouxe aqui, Sabela,
quem te trouxe a este lugar?
- Teus amores, Bernaldino,
me fazem andar por cá.
Se abraçaram pelo braço,
começaram a passear.
Assim que a rainha os viu,
mandou matar os dois,
a ela enterraram no coro,
a ele no altar, depois.
Dela nasceu uma fonte,
e dele um verde olival;
tanto crescem um e outro
que aos céus foram chegar.
Quando os ventos sopram fracos,
os dois querem se falar;
quando os ventos sopram fortes,
os dois querem se beijar.