Carmiña Vacaloura
Este é o conto de Carmiña Vacaloura
A vacaloura máis xentil do lugar
Carmiña vivia nun vello carballo
E levábase ben con todo o mundo en xeral
Pero ó pé do carballo nun burato
Pepiño Grilo daba a lata todo o ano
E Carmiña Vacaloura non o podía aturar
Grilo do demo que só ve-la palla
No ollo alleo, para xa de falar
Non ves que ninguén atende teus consellos
Por mor da túa catadura moral
Así falaba Carmiña cabreada
Abrindo as fauces e poñendo mala cara
Ti que saberás do que está ben ou está mal?
Carmiña Vacaloura fai ben
O grilo a ela tanto lle ten
Do que non se pode falar
O mellor é sempre calar
Non fagas isto, non fága-lo otro
A metamorfose a levas moi mal
Pepiño Grilo tiña frase para todo
Pouco cri-crí e moito bla bla bla
Se chego tarde porque chego tarde
Se chego cedo porque chego cedo
Faga o que faga sempre chega o sermón
Onde se viu un grilo con chistera
Acaso é o grilo do santo Grial?
Onde se viu un insecto insecticida
Non ten amigos nin nunca os terá
E os demais insectos, que xa estaban fartos
Reuníronse perto do carballo
E foron a Carmiña a pedirlle solución
Carmiña ti que es grande e xentil
Bota a Pepiño de aquí!
O que non se pode aturar
O mellor é facelo calar
A paciencia e a conciencia
Son asuntiños de mal casar
Son cousas de moito pelexar
Non son vaca nin son loura
Pero o grilo vaime escoitar
As miñas fauces vanlle asustar
Pepiño emigrou dende o carballo ata o Nepal!
Gracias, Vacaloura xentil
Polo que fixeches por nós
O que non se pode aturar
O mellor é faselo calar
Do que non se pode falar
O mellor é sempre calar
Do que non se pode falar
O mellor é sempre calar
Do que non se pode falar (Pepiño Grilo!)
O mellor é sempre calar (a calar!)
Do que non se pode falar (non se pode falar!)
O mellor é sempre calar (o mellor é sempre calar!)
Do que non se pode falar
O mellor é sempre calar (y yo me voy)
Do que non se pode falar (al Escorial!)
O mellor é sempre calar (la, la, la, la, la, la, la, la, la, la)
Do que non se pode falar (la, la, la, la, la, la, la)
O mellor é sempre calar
Carmiña Vacaloura
Este é o conto de Carmiña Vacaloura
A vacaloura mais gentil do lugar
Carmiña vivia num velho carvalho
E se dava bem com todo mundo em geral
Mas ao pé do carvalho, num buraco
Pepiño Grilo enchia o saco o ano todo
E Carmiña Vacaloura não aguentava mais
Grilo do capeta que só vê a palha
No olho alheio, para de falar
Não vê que ninguém escuta seus conselhos
Por causa da sua moral duvidosa
Assim falava Carmiña, irritada
Abrindo a boca e fazendo cara feia
Você que sabe o que é certo ou errado!
Carmiña Vacaloura faz bem
O grilo pra ela tanto faz
Do que não se pode falar
O melhor é sempre calar
Não faça isso, não faça aquilo
A metamorfose você leva muito mal
Pepiño Grilo tinha frase pra tudo
Pouco cri-cri e muito bla bla bla
Se chego tarde é porque chego tarde
Se chego cedo é porque chego cedo
Faça o que fizer, sempre chega o sermão
Onde já se viu um grilo de cartola?
Acaso é o grilo do santo Graal?
Onde já se viu um inseto inseticida?
Não tem amigos e nunca terá
E os outros insetos, que já estavam fartos
Reuniram-se perto do carvalho
E foram até Carmiña pedir uma solução
Carmiña, você que é grande e gentil
Bota o Pepiño pra fora daqui!
O que não se pode aguentar
O melhor é fazê-lo calar
A paciência e a consciência
São assuntos de difícil lidar
São coisas que dão muito trabalho
Não sou vaca nem sou loura
Mas o grilo vai me escutar
Minhas mandíbulas vão o assustar
Pepiño emigrou do carvalho até o Nepal!
Obrigada, Vacaloura gentil
Pelo que você fez por nós
O que não se pode aguentar
O melhor é fazê-lo calar
Do que não se pode falar
O melhor é sempre calar
Do que não se pode falar
O melhor é sempre calar
Do que não se pode falar (Pepiño Grilo!)
O melhor é sempre calar (a calar!)
Do que não se pode falar (não se pode falar!)
O melhor é sempre calar (o melhor é sempre calar!)
Do que não se pode falar
O melhor é sempre calar (e eu vou)
Do que não se pode falar (pro Escorial!)
O melhor é sempre calar (la, la, la la, la, la la, la, la)
Do que não se pode falar (la, la, la la, la, la la)
O melhor é sempre calar
Composição: Julian Hernandez, Maestro Reverendo